Xian

Maandag kwam ik met de trein rond 8u30 aan in Xian. Er waren mensen van een jeugdherberg op het perron die andere reizigers kwamen oppikken, dus ben ik maar met hen meegegaan. Daarbij, ik was toch van plan om naar die jeugdherberg te gaan, Bell Tower youth hostel genaamd. Die dag heb ik het rustig aan gedaan. Ik heb mijn foto's upgeload en de moskee bezocht. Normaal moest je daarvoor betalen, maar ik was gratis binnengeslipt. Die moskee was niet veel speciaal eigenlijk. In de gebedzaal mocht je niet en voor de rest leek het meer op een typisch chinees gebouw dan op een gebouw met arabische invloed. In Xian waren er nog een aantal toeristische gebouwen en voor elk moest je, op zijn Chinees, geld betalen, zoals de Bell Tower, de Drum Tower, de grote wilde gans pagode en de kleine wilde gans pagode, maar ik heb die maar links laten liggen... Xian had ook een oude stadsmuur maar om erop te komen, moest je opnieuw geld betalen... En als ik spreek over geld, spreek ik over een drietal euro of soms meer. Ik dacht bij mezelf dat ik dat geld beter anders kan besteden... 's Avonds ben ik dan met Kasper en Stefan, twee Nederlanders die in hetzelfde hostel verbleven, een aantal hapjes gaan eten in de moslimwijk. Die moslimwijk was best wel eens leuk om in rond te wandelen en ze hadden alle soorten van eten. Of alles vrij hygienisch was, is misschien wel een andere zaak... Ik heb er spijtig genoeg geen foto's van getrokken. Wat ik me er ook nog van herinner, is bepaalde shops die vol lagen met opgedroogde grote levers bah... Wijzelf hebben een aantal kleine verschillende hapjes geprobeerd.

Dinsdag ben ik dan met Stefan met de bus naar het Terracotta leger gegaan. Kasper bleef in Xian omdat hij daar al eens was geweest. We waren niet van plan om een gids te nemen, maar we gingen eerst naar een soort cinemazaaltje een video bekijken vooraleer we binnengingen om toch een beetje meer ervan te verstaan. Daar kwam ik dan Mats en Stefanie tegen, een Schots koppel waarmee ik Peking eend was gaan eten in Beijing. Zij waren nog met een Canadees koppel op trot en dus waren we met zes en besloten we een gids te nemen. De Canadees ging op zoek naar een gids en na een tijdje wachten, kwam hij terug met dezelfde dame die ons aan de ingang aangesproken had, maar die we geweigerd hadden, omdat we maar met twee waren. We hebben dan een rondleiding voor een paar uur gehad en omdat we vrij content waren, gaven we haar in totaal 90 yuan ipv de afgesproken 80 yuan (elk 15 yuan dus). Het Terracotta leger was wel eens de moeite om te zien, maar ik had het toch nog meer indrukwekkend verwacht. Ik dacht om een leger van 6000 uit aarde gebakken mannetjes te zien, maar de meeste lagen onder de grond. De reden waarom men ze nu niet wilde opgraven, was dat ze door de blootstelling aan de lucht na twee weken al hun kleur verliezen (ze waren geverfd). Dus wacht men om er meer op te graven totdat men een product of een techniek gevonden heeft, waarbij de kleur niet verloren gaat. Het moet dus nog veel indrukwekkender geweest zijn in de tijd, toen al die mannetjes mooi beschilderd waren. Het leger was een onderdeel van het enorme Mausoleum van de eerste keizer van China, dat hem moest beschermen tegen zijn vijanden na zijn dood. Hij was er al mee begonnen toen hij nog maar veertien jaar oud was. Zijn lichaam zelf ligt in een piramide tombe een eindje daarvan. Tschijnt dat de ruimte waarin hij ligt, gevuld is met lood, dus je zou onmiddellijk doodgaan als je een gat in de wand daar maakt. Allee ja, ik herinner me niet meer al de details van het mysterie en misschien is niet alles wat ik hier vertel honderd procent correct, dus als je er meer wil van weten, moet je maar zoeken op internet... Er waren drie zalen met Terracotta beelden, een grote met vooral infanterie en cavalerie, een kleine met hogere officieren en dan een middelgrote met meer verschillende types van soldaten, onder andere boogschutters... Toen we buiten waren, hebben we dan in de KFC gegeten, want Stefan had van heel de dag nog niets gegeten. Verder is er niets speciaals die dag gebeurd.

Woensdag ben ik met de eerste bus naar Hua Shan geweest, een bergketen met enorm veel graniet een tweetal uur per bus van Xian. Een Nationaal Park waar je dus op zijn Chinees een belachelijk hoge entree voor moet betalen, in dit geval 100 yuan. Veel had ik niet gegeten smorgens en ik had ook bijna niets mee om te eten. In plaats van de kabelbaan op en neer te nemen zoals de meeste toeristen, besloot ik van het dorp naar omhoog te wandelen, dan boven een rondje te doen van Noordpiek naar Oost-, Zuid- en Westpiek en terug tot Noordpiek en dan de kabelbaan terug naar beneden te nemen. Wat ook op zijn Chinees was, was het wandelpad: volledig aangelegd en dus niks natuurlijks aan. Het eerste deel bestond uit grote stenen met mortel ertussen, volledig vlak gemaakt, en dan waren er trappen van beton en op het einde mooie trapjes uitgehouwen uit de granieten rotsen. Er waren zelfs lantaarns geplaatst langs een groot deel van het pad naar boven!!! Naar het schijnt, is het een van de gevaarlijkste bergen in China waar af en toe doden vallen en ik kan het wel begrijpen. Op bepaalde momenten ging het voor misschien wel dertig meter bijna verticaal naar omhoog langs heel kleine trapjes uitgehouwen uit de rotsen en als je dan valt, kan je niet anders dan morsdood zijn... Als er dan een beetje ijs zou liggen, dan wordt het natuurlijk nog veel gevaarlijker. Op het circuit boven was er zelfs een stuk van een vijftal meter dat letterlijk verticaal was en waar je kettingen moest vastgrijpen om naar boven te klimmen. Ik heb wel veel geluk gehad met de richting die ik gekozen had bij mijn wandeling, aangezien ik die steilste stukken altijd naar boven ben gegaan en nooit naar beneden, wat veel gevaarlijker is. Op het einde van de dag had ik krampen in mijn billen tijdens het wandelen, wat me voor de eerste keer in mijn leven overkwam! Ik denk dat het te wijten was aan een combinatie van drie dingen: een zware wandeling (meer dan 6u wandelen en verschil tussen laagste en hoogste punt ongeveer 1500m), heel weinig gegeten en de kou... Uiteindelijk nam ik dan de kabelbaan naar beneden om op tijd de bus naar Xian terug te kunnen nemen. Het uitzicht via de kabelbaan op de steile granieten rotsen was echt wel spectaculair en veel meer de moeite dan de weg die ik te voet naar boven had genomen, maar je moest er natuurlijk ook wel voor betalen ;-) Vanaf de basis van de kabelbaan nam ik dan een minibus naar de grote bus en vandaar terug naar Xian. Ik had wel wat pijn onderaan rechts aan mijn linkervoet. Tis precies alsof ik daar onderaan wat op de boord van mijn wandelschoen wandel, alsof die daar wat te smal is. Ik heb er eigenlijk al last van beginnen te krijgen in Zuid-Korea.

Donderdag ben ik dan naar het treinstation geweest om een ticket te kopen. In plaats van de trein naar Chengdu te nemen, zoals bijna al de anderen, besloot ik de tip van Iain te volgen en naar Xiahe te gaan, een Tibetaans bedevaartsoord. Hiervoor moest ik eerst een trein naar Lanzhou, een van de meest vervuilde steden ter wereld, nemen. Ik had over de prijs geinformeerd in het hostel en wist dat het goedkoopste ongeveer rond de honderd yuan was. In het treinstation kwam er al vlug een meisje dat Engels sprak, toen het mijn beurt was en ze stelde een nachttrein voor van rond de 170 yuan en dan een van 175 yuan. Ik moest verschillende keren aandringen voor een goedkopere trein, vooraleer ze me uiteindelijk een ticket voor 96 yuan voor een hard sleeper bovenaan presenteerde, maar uiteindelijk had ik het ticket beet. Het enige verschil was dat die trein er mss een half uurtje langer over deed en minder modern was. Een tip voor toekomstige Chinareizigers: de duurdere expresstreinen beginnen met een letter (T, K, ...) terwijl de goedkoopste treinen bestaan uit vier cijfers. Op die manier kun je dus al goed besparen als je dat weet, want ze zullen je sowieso eerst de duurdere expresstrein voorstellen. Verder heb je hard seat, soft seat, hard sleeper en soft sleeper. Bij de eerste twee heb je alleen een zitje, terwijl je bij de laatste twee een bed hebt. Bij de hard sleeper lig je met drie boven elkaar en met zes in een ruimte, terwijl je bij de soft sleeper maar met twee boven elkaar ligt, maar dan uiteraard ook veel meer hiervoor betaalt. Voor mij is de hard sleeper meer dan goed genoeg. Het middelste bed is normaal gezien het beste en iets duurder, omdat je meer plaats in de hoogte hebt dan bij het bovenste bed, door het raam kan kijken en omdat tijdens de dag niemand op je bed komt zitten zoals bij het onderste bed. Maar tot nu toe heb ik alleen het bovenste bed gehad en was daar content van. Het voordeel voor mij is dat ik mijn waardevolle spullen naast mij leg op het bed tegen de muur, onder mijn deken, en dat eventuele dieven al heel hoog moeten kruipen om eraan te kunnen... Ik had die dag al wat rondgekeken voor thermisch ondergoed in Xian, maar eigenlijk niets gevonden, buiten heel duur spul in sommige outdoorwinkels. Toen hoorde ik van Casper dat ze op het plein tegenover ons hostel lang ondergoed stonden te verkopen, dus ging ik er savonds een kijkje nemen. Uiteindelijk heb ik lekker dik warm ondergoed, mooi donkerblauw, voor een twintigtal euro gekocht. Ik zou het echt wel nodig hebben straks in de bergen in de vrieskou in Xiahe... Rond 22u50 vertrok de trein dan naar Lanzhou...

China - Qingdao en Beijing

Woensdagmorgen kwamen we dan in China aan, in Qingdao. We waren heel rap China binnen, zonder al te veel formaliteiten en checks. Ik ben samen met Sarah en Tom die dag opgetrokken. We waren nog maar buiten en er waren al een paar taxichauffeurs die ons aanspraken, maar al bij al viel dat goed mee. Tschijnt dat dat in Thailand nog andere koek is, volgens wat ik heb van horen zeggen. Misschien dat ik daar dan eens een matrak op elektriek ga moeten kopen om ze van me af te slaan ;-)) We zijn dan maar te voet naar het centrum van de stad gewandeld, wat op zich wel leuk was, ook al waren we dan bepakt met de volle rugzak. Sarah en Tom wilden geld afhalen met hun kaart, maar het lukte hen niet (later bleek waarom: Toms kaart was vervallen en ze hadden een nieuwe naar zijn adres in Engeland gestuurd, maar dat wist hij niet), maar na een beetje tijdverlies en wat geld wisselen geraakten ze toch aan Chinese Yuan. We zijn dan verder naar het strand gewandeld, hebben daar een kort wandelingetje gedaan en zijn dan een restaurant binnengestapt. We hadden elk iets besteld, maar al snel bleek dat het eigenlijk eerder de bedoeling was om die schotels te delen. Maar aangezien ik een soort van soep met kip had besteld, heb ik die maar alleen opgegeten, want ik vind dat nu niet echt de beste schotel om te delen. Nu moet je niet denken dat er een mooie kippenfilet in mijn soep te bespeuren viel... Het leek eerder alsof de kip in het wilde weg in stukjes gehakt was, op de halve kippenkop na ;-) We zijn dan nog een klein beetje verder langs de dijk gewandeld en later nog eens naar McDonalds geweest. Dan zijn we een treinticket gaan kopen en daar hebben we ook wat moeite mee gehad, want in het treinstation verstonden ze geen Engels. Dus we hadden een briefje met Chinees van het toeristeninformatieloket meegekregen, maar de datum stond er eerst niet op zodat we twee keer over en weer moesten. We hadden wel geluk dat we niet in de lange rij moesten wachten om ons ticket te kopen. Er was een loket voor informatie waar je normaal gezien geen ticket kon kopen, maar ze maakten een uitzondering voor de enige westerlingen die we die dag in die stad gezien hadden :-) Vriendelijk van die Chinezen! Eigenlijk heb ik die dag vooral vriendelijke mensen ontmoet... Om 17u30 vertrok onze trein naar Beijing. We hadden gewone zitjes, maar het was een moderne snelle trein die er maar zes uur over deed. Eens in Beijing moesten we een taxi nemen naar de jeugdherberg, maar dat viel best wel mee omdat we de prijs ook door drie konden delen en de chauffeur was eerlijk. Ik was toch wel wat onder de indruk die nacht van de reusachtige laan met al die rijvakken waar we door reden met de taxi op weg naar ons hostel (of tenminste toch een nabijgelegen plek). Het Hostel was vlakbij het Tienanmenplein en de Verboden Stad. Ik wilde daar verblijven omdat Iain daar ging verblijven tijdens het weekend, een jonge Schot waarmee ik via email al sinds het begin van mijn reis regelmatig contact onderhoudt en die een gelijkaardige reis als ik doet, maar met wat voorsprong...

Donderdag wilde ik dan weer een dagje voor mezelf en ben ik er alleen op uit getrokken. Ik heb gewoon wat rondgelopen in Beijing vertrekkende van mijn hostel het noorden en dan het oosten op, door de hutong wijken, de eenvoudige volkswijken in Beijing en toen ik merkte dat ik dichtbij de Lamatempel uitgekomen was, ben ik daar dan maar naartoe getrokken. De Lamatempel was een grote Tibetaanse Buddhistische tempel in Beijing en was wel eens de moeite om te zien, maar nu ook niet zo heel erg als je zoals ik al zoveel tempels in Japan en Korea gezien hebt. Achteraf hoorde ik dat er in een van de gebouwen een reusachtig Buddhabeeld te bewonderen was uit een en dezelfde boom gehouwen, maar dat heb ik dus gemist :-( Maar tja, ik heb sowieso al de grote houten Buddha in Nara in Japan gezien, dus zoveel maakte dat ook niet uit. Nadien ben ik dan nog langs een vijver gewandeld op de terugweg, wat 's avonds wel een leuke sfeer had. Wat opvalt in China is dat het vol met treurwilgen staat, waar ik totnutoe geweest ben. Dat vind ik wel mooi al die bomen, vooral langs het water. Die dag heb ik ook te doen gehad met mannetjes die je willen vervoeren in de fiets en je dan beginnen aanspreken of lastig te vallen (maar het valt best wel mee, vind ik). Meestal probeer ik het dan met humor op te lossen als ze mij aanspreken om iets te verkopen of ik probeer hetzelfde te doen als zij: Als ze me willen vervoeren, zeg ik dat mijn fiets een paar meter verderop staat en of ze niet met mij mee willen voor een paar yuan... Als ze postkaarten willen verkopen, vraag ik of ze geen postkaart van mij willen kopen... Soms vraag ik of ik een gratis monster (free sample) mag hebben van een t-shirt of een terracottabeeld om eerst even thuis te proberen... Of ik zeg dat mijn liefje thuis de baas is en ik daar niets over te zeggen heb... Of als het oude vrouwtjes zijn, vraag ik soms: Wil je met me trouwen? ;-) Ik vind altijd wel iets als ik zin heb en anders negeer ik het gewoon.

Wat me wel opviel is dat de toeristische attracties in China vrij duur zijn en de trein en accomodatie is toch ook nog duurder dan ik verwachtte. Eten kan wel vrij goedkoop zijn en kledij ook, maar ik vind Korea prijs/kwaliteit tot nu toe wel beter. Vooral de toeristische attracties waren spotgoedkoop in Korea, maar nu moet ik wel toegeven dat er in China meer toeristische kleppers te bewonderen zijn dan in Korea. Maar Korea is toch nog altijd een land waar je vrij onbezorgd kunt reizen en nooit het gevoel hebt dat ze het geld uit je zakken willen kloppen en dat waardeer ik er wel echt. In China heb ik eerder het tegenovergestelde gevoel bij de bezienswaardigheden. Ik denk dat er toch vrij veel rijke Chinezen ook rondlopen, ook al maken die dan slechts een kleiner percentage van het geheel uit, dan zijn het er nog meer dan genoeg! Wellicht is het te wijten aan het feit dat toerisme als luxe beschouwd wordt in China, terwijl het in Korea als normaal en voor iedereen toegankelijk beschouwd wordt. Hier in China heb ik bvb. nog nooit massa's schoolkinderen gezien bij bezienswaardigheden, terwijl je in Korea of Japan soms niets anders zag als je ergens binnenging.

Vrijdag heb ik dan een wandeling van tien km op de Chinese muur gedaan, samen met Sarah en Tom. We hadden voor het gemak een tour geboekt via het hostel zodat we zelf niets moesten regelen. Inbegrepen was het transport en de toegangstickets voor de verschillende stukjes muur (in totaal meer dan honderd yuan toch voor de toegangstickets, met 8.4 yuan voor 1 euro) en een gids die we eigenlijk niet gezien hebben, maar verder ook geen last van gehad hebben ;-) Het stuk dat we gedaan hebben was van Jinshanling naar Simatai. Vooral het eerste stuk muur vond ik heel mooi. De muur golfde langs de bergen zover als het oog reikte en dat was echt wel de moeite om te zien. Heb dan ook heel veel foto's getrokken. Er waren eigenlijk ook bijna geen toeristen buiten ons. Dit was eigenlijk tegen mijn verwachting in, dus extra positief (Vlakbij Beijing is er een stukje muur speciaal gemaakt voor de toeristen naar het schijnt waar je als sardientjes in een blikje de muur kunt bewandelen...) Aan de ingang heb ik een paar handschoenen gekocht voor 10 yuan (ze vroegen eerst 30), want het was smorgens toch heel fris daar. In het begin waren er een paar mensen die ons een tijdje volgden omdat ze postkaarten wilden verkopen, maar na een tijdje waren we volledig op ons gemak. Op het laatste stukje kwamen we nog twee Engelsen en een Schots koppel tegen, die zelf hun muurbezoekje georganiseerd hadden, maar daar een nacht waren blijven slapen. Ze verbleven in een hostel vlakbij het onze, maar waar het bier wel veel goedkoper was dan in het onze. Normaal kostte het vier yuan (tegenover tien yuan in ons hostel) of iets minder dan een halve euro voor een halve liter, maar tijdens happy hour kreeg je drie halve liters voor acht yuan. Ik ben dan met Sarah en Tom, met het Schotse koppel en de twee Engelsen peking eend gaan eten. Voor mij was het zeker ok, maar het was de eerste keer dat ik dat gegeten heb, dus kon ik moeilijk vergelijken en misschien was het ergens anders nog veel beter. Eerst eet je wat van het vel dat lekker krokant geroosterd is (naar het schijnt blazen ze met een rietje erin om het vel los te laten komen voordat ze het roosteren, maar zou dat eens moeten opzoeken hoe het juist in zijn werk gaat) en later komen dan de andere stukjes aan bod. In totaal koste het ons slechts 45 yuan per persoon, wat vrij goedkoop was, vond ik. Na het eten gingen we nog een pintje drinken in het andere hostel en eens terug in ons eigen hostel checkte ik nog even mijn mail en Iain had blijkbaar een half uurtje eerder ingecheckt.

Zaterdag namen Sarah en Tom heel vroeg de trein naar Mongolie en toen ik de lounge van het hostel binnenging zag ik Iain achter de computer zitten. Wel leuk om iemand waar je al lang af en toe mee mailt dan toch uiteindelijk te ontmoeten. Die dag zijn we 's morgens naar het vlakbijgelegen Tienanmenplein gegaan. Zo veel was er eigenlijk niet aan. Een groot plein dat wel. Er is ook een mausoleum van Mao waar je zijn restjes kan bewonderen, maar ik had meer zin om in plaats daarvan een hapje te gaan eten. We zijn dan naar de eetmarkt in Beijing gegaan, waar we een aantal hapjes geprobeerd hebben. We hebben onder andere een rijstschoteltje gegeten dat niet te veel voorstelde en gefrituurde inktvis op een stokje en nog een paar andere lekkernijtjes en ik heb ook een soort heel kleine appeltjes op een stokje gegeten met een laag doorzichtige suiker errond. De gefrituurde schorpioenen, zeepaardjes en zeesterren op een stokje hebben we voor de volgende keer gelaten. Nadien zijn we naar de Verboden Stad gegaan, waar de keizer leefde in centraal Beijing en waar voor de rest niet te veel volk mocht komen. Zo veel was er eigenlijk niet aan te zien als je al veel tempels gezien hebt zoals ik. Op zich was het wel groot en impressionant, maar op den duur is het allemaal een beetje hetzelfde. De tuin ervan was wel eens iets anders. Maar om eerlijk te zijn, vind ik de Koreaanse tempelgebouwen mooier dan de Chinese en vind ik persoonlijk dat de Chinese gebouwen meer Kitscherig aandoen met de lichtbruine glanzende dakpannen en door het feit dat er veel minder gebruik gemaakt wordt van hout in de constructie. Er wordt veel meer gebruik gemaakt van steen en misschien ook baksteen, maar dat laatste is enkel een vermoeden omdat de pagodes in China normaal gezien van baksteen zijn, maar je kunt dat niet zien als erover een laag geplamuurd en dan geschilderd is. Als iemand daar meer over weet, plaats gerust een reactie... Nadien zijn we dan naar Beihai gegaan, China's klassieke keizerlijke tuin of met andere woorden een park met een vijver en dan een soort toren waar je nog eens apart geld moest voor betalen (wat we niet gedaan hebben). Twas wel leuk om eens rond te lopen en eens mooi om te zien. Water, bomen en hier en daar een bruggetje is altijd mooi, vooral bij zonsondergang.

Zondag ben ik dan opnieuw met Iain op stap geweest. Het was wel leuk om opnieuw samen met iemand die je al iets meer kent, dingen te gaan verkennen. De eerste dag dat je iemand leert kennen, is het meestal vrij saai omdat je altijd over hetzelfde babbelt: waar kom je vandaan? Hoe lang reis je (al)? Waar ben je geweest, ga je naartoe? Blablabla... Dat is de initiele informatieuitwisseling. Als je elkaar dan de volgende dag niet meer ziet, is het dikwijls een tijdverspilling, tenzij je interessante reisinformatie gekregen hebt. Het begint pas leuk te worden vanaf de tweede dag, als je samen een bezienswaardigheid gaat bezoeken of iets gaat doen. Tot nu toe heb ik redelijk weinig met anderen voor een dag opgetrokken, omdat de landen waar ik geweest ben, niet echt zo toeristisch zijn, behalve Japan dan, maar daar kom je er niet veel tegen die voor langere tijd reizen en in het noorden kwam ik heel weinig andere westerlingen tegen. Ik vind dat wel leuk en ik doe graag dingen die niemand anders doet omdat ik het meer avontuurlijk en echter vind en ik tenslotte niet reis om alleen mijn eigen volk te ontmoeten, maar soms ben je dan wel veel alleen onderweg. In Korea kende ik echter Ciska en Jae Won en op de boot kwam ik dan Sarah en Tom tegen en nu met Iain op stap... Dat deed wel eens deugd om zo eens een weekje de ervaringen te kunnen delen en als je alleen bent, lach je ook minder dan als je met twee bent. Maar op zich ben ik liever alleen en vrij dan met twee en gebonden aan iemand met andere interesses of waarmee het niet zo klikt. Enfin, dit even terzijde... Die dag zijn we dan met de metro (drie overstappen - de metro zou mss de grootste ter wereld moeten worden, maar ze zijn nog volop bezig stukken aan te leggen, net als in vele andere Chinese steden trouwens - binnen een paar jaar zal alles weer veranderd zijn hier en zullen veel dingen waarschijnlijk nog duurder geworden zijn) naar het vogelnest geweest, het olympisch stadion voor Beijing 2008. Eigenlijk was het meest interessante stuk van de constructie de buitenkant en dus gratis te bezichtigen. Maar we zijn toch eens naar binnen gegaan om de Kentucky Fried Chicken te proberen en een fotootje van onszelf met de groene panda te hebben... Later zijn we naar het zomerpaleis (Summer Palace) geweest, na de metro opnieuw te nemen, dan een beetje verloren te lopen en dan onder begeleiding van twee Chinese dames waar we de weg aan vroegen nog een paar km gewandeld te hebben. De reden waarom de plaats zomerpaleis heette, was ons al snel duidelijk: welke keizer zou daar nu de winter willen spenderen? Het was met voorsprong de koudste plaats van Beijing! Er was een reusachtig meer en de sterke wind veroorzaakte lichte golven op het meer zodat het haast meer een zee dan een meer geleek. Maar het was wel eens mooi opnieuw om 's avonds te wandelen en zonder wind geen vliegers... Enfin, we zijn ons dan nog erg moeten haasten om terug in het hostel te geraken (eerst bijna een uur wandelen en dan een paar keer overstappen op de metro), want om 21u30 had ik een trein naar Xian te halen. Rond 20u10 kwamen we uiteindelijk opnieuw in het hostel aan en ik ben dan nog naar de lokale supermarkt wat voedsel gaan inslaan voor de treinreis. Had die dag nog geen avondeten gehad... Toen we afscheid namen, gaf Iain me nog een postkaartje met een invitatie om naar Schotland te komen wanneer ik terug ben (wat ik eigenlijk al sowieso van plan was, nadat ik eens wat foto's gezien heb van Schotland) en ik gaf hem een kaartje van Knokke en toen zei hij dat hij er geweest was! Hij was slechts een dagje in Belgie gebleven, maar had bij het begin van zijn reis een ferry naar Zeebrugge genomen en was dan eens langs Knokke gepasseerd... Ik nam dan een taxi en kwam mooi op tijd aan in het treinstation. Even later bleek dat mijn trein naar Lhasa, Tibet ging! Ik was in een hard sleeper compartiment met zes bedden, drie boven elkaar langs elke kant en ik lag vanboven. Boven mij was er een opening, ik geloof om de kamer onder druk te brengen als hij op meer dan 4000m hoogte door Tibet gaat, maar weet dat niet zeker. Het had er alleszins iets mee te maken. Het was een redelijk moderne trein. Op het bovenste bed kon ik niet rechtop zitten, maar ik heb wel comfortabel geslapen die nacht en was er tevreden over. Op de Chinese treinen is het ook zo dat ze je wakker maken als je eraf moet, vooral handig als je trein vroeg aankomt. In dit geval kwam ik rond 08u30 in Xian aan...

Terug in Seoul

Zaterdagmorgen nam ik dan de bus van Busan naar Seoul. Het was de goedkoopste en kostte maar 20900 won, maar je had wel niet zoveel ruimte om vijf uur op de bus te zitten. Maar voor mij was het ok. 's Middags heb ik dan niet te veel meer uitgestoken. 's Avonds ben ik dan een Koreaanse barbecue gaan eten met twee andere kerels van mijn hostel, de Nieuw-Zeelander Paul (de zwaarste op de foto) en de Australier Ben. Dat was ergens aan een tafeltje dichtbij het hostel, buiten. Leuk om te zitten, maar ik vond het eten niet om naar huis te schrijven en vond ook niet dat ik volledig gevuld was voor 10000 won (terwijl ik voor 4000 won me dikwijls boordevol kan eten aan bibimbap of andere goedkope en smaakvolle gerechten)... Twas een barbecue van varkensspek, waar de Koreanen zot van zijn, maar ik persoonlijk minder omdat meer dan de helft vet is in plaats van vlees. Maar ondanks dit, vond ik het toch leuk om in gezelschap te eten. 's Avonds hebben we dan nog op twee andere plaatsen een pintje gedronken en daarna zijn we met een taxi naar een of andere studentenbuurt gegaan. Daar gingen we naar een soort cocktailbar waar Paul met nog een aantal mensen had afgesproken en het leuke was dat ik er een paar van kende, doordat ze eerder al in de guesthouse verbleven hadden. Dat vind ik toch altijd leuk, als je de gelegenheid hebt om mensen na een tijdje opnieuw te zien. Dan kun je eens vragen wat ze ondertussen gedaan hebben en moet je niet telkens opnieuw de verkennende gesprekken uitvoeren. Rond 1u ben ik dan alleen met een taxi naar de guesthouse terug geweest, omdat het te ver was om te wandelen en ik niet te laat naar bed wou omdat ik uitgenodigd was bij Ciska thuis voor het middageten de volgende dag en ik toch een beetje fris wilde zijn. Ik moest daar tussen 12u en 12u30 zijn, dus mikte ik erop om toch rond 11u de metro te kunnen nemen. Ik had schrik om me te overslapen, dus besloot mijn gsm nog eens aan te schakelen om als alarm te gebruiken, maar die bleek een platte batterij te hebben. Het vervelende is dat de reislader die ik gekocht heb in Rusland niet perfect werkt: ik moet druk uitoefenen op het pinnetje wanneer het in de gsm steekt want anders laadt hij niet op. Meestal steek ik hem dan onder de matras of zo op een manier dat die druk automatisch uitgeoefend wordt, of tussen een schuifraam of zo, maar deze keer vond ik niets dus heb ik hem na eerst wat sukkelen maar een kwartiertje zo vastgehouden, zodat ik toch een klein beetje batterij had om het alarm in stand te houden... Pfff... Ik ga eens een nieuwe moeten kopen...

Zondag ging ik dan Ciska en Kiseon, haar Koreaanse man, een bezoekje brengen. Ze had een nauwkeurige routebeschrijving gegeven vanaf het dichtste metrostation en samen met mijn kompas stelde dit me in staat om aan de deur van hun appartement om 12u30 stipt te verschijnen. Ik had een paar "Hallabong" mandarijnen en een doosje met wat Koreaanse zoetigheid voor hun meegebracht. De Hallabong mandarijnen zijn een soort speciale mandarijnen van Jeju eiland, geel van buiten en met een speciale vorm. Hoewel ik het Vlaamse eten niet echt bewust mis, was het toch een heel aangename ervaring om nog eens tomatensoep en stoverij met frietjes te eten (er lag een exemplaar van "Ons kookboek" op het boekenrek)! Stom dat ik pas na het eten eraan dacht om een fotootje te trekken!! Het appartement was niet zo groot, maar wel modern en gezellig ingericht. Vanuit het appartement was er een mooi uitzicht op de omliggende bergen met hun herfstkleuren. Het was vrij leuk om opnieuw nog eens Vlaams te praten met Ciska en om Kiseon te ontmoeten (we spraken ook wel Engels, maar alleen als het iets was dat hij ook mocht weten ;-p ). Kiseon zocht ook informatie op voor me via internet over de boten voor China en ik heb de trouwfoto's gezien. Waarschijnlijk is er geen enkele cultuur ter wereld waarin de bruid comfortabel gekleed trouwt, maar twas wel vrij exotisch en kleurrijk om te zien. Uiteindelijk denk ik dat ik er rond een uur of vijf vertrokken ben... en ik denk dat het vrij lang zal duren voor ik er nog eens opnieuw toevallig langs moet, maar je weet nooit natuurlijk... Kom eens langs als je in Belgie bent Ciska en Kiseon, zou ik zeggen!!! (Maar wel een cadeautje meebrengen he! Dat hoeft niet veel te zijn hoor: met een nieuwe digitale reflexcamera of een Rolex horloge ben ik al content :-))) Daarna ben ik nog eens gaan kijken voor een nieuwe bril, rond de Nandaemun markt. Tis namelijk handig om ook een bril te hebben voor het geval ik een lens zou verliezen of mijn oog geirriteerd zou raken of als het moeilijk is om mijn lenzen op een propere en comfortabele manier uit te nemen of in te brengen. Na een paar winkels te proberen, heb ik uiteindelijk vrij snel een Koreaans montuur dat me min of meer aanstond en goedkoop was gevonden. Voor 30000 won of minder dan 20 euro had ik een nieuwe bril, in vijf minuten na keuze van montuur en testen van sterkte. Kwalitatief zullen de montuur en de glazen mss wel niet het beste op de markt zijn, maar of ik nu een goedkopere of duurdere bril heb, hij verslijt toch altijd rap bij mij...

Maandag had ik rond de middag met een Koreaans meisje afgesproken waarmee ik eens op de metro had gebabbeld. Ze heeft me uitgenodigd voor een koffie. Ze had een elektronisch woordenboek mee ;-) Daarna heb ik met Jae Won, mijn Koreaanse vriend van op de trein in Rusland afgesproken. Eigenlijk zijn er maar twee Koreanen die ik ken met gemakkelijke namen: Jae Won (klinkt als "J heeft gewonnen") en Kiseon (doet me denken aan "kussen"). Met Jae Won ben ik dan iets gaan eten en achteraf zijn we naar een publiek bad geweest. Twas mijn laatste dag in Korea en lang geleden dat ik nog eens naar een publiek bad was geweest, dus ik wilde er nog eens van profiteren. Jae Won legde me uit dat ze in Korea hun huid pellen wanneer ze naar een bad gaan en heb dat dan ook maar eens gedaan. Je moet dan eerst lang genoeg in het hete water weken en dan op je huid wrijven met een speciaal schuurdoekje (qua vorm gelijkaardig met een dun en klein washandje) totdat de dode huid er af komt (gelijkaardig als de huid die eraf komt wanneer je vervelt bent door de zon). Dit doe je uiteraard buiten het bad en dan spoel je de zone schoon met heet water. Daarna hebben we nog twee sauna's uitgeprobeerd en twee andere heetwaterbaden. Tis altijd goed om de heetwaterbaden met een koudwaterbad af te wisselen. Dan kun je het ook beter verdragen en de temperatuurverandering doet deugd. Het doet zowel deugd om opeens frisheid te ervaren wanneer je het koude water in gaat, maar het doet evenwel deugd wanneer je daarna opnieuw in het hete water gaat en je je huid voelt tintelen. Daarna zijn we nog iets gaan eten en ben ik een Lonely Planet voor China gaan kopen, in een boekwinkel waarover Ciska me verteld had. Ik zag het niet echt zitten om tot laat uit te gaan die dag omdat ik de volgende dag de boot moest nemen, dus ik dacht dat het beste zou zijn om met Jae Won naar het hostel te gaan en wat in de keuken verder te babbelen en een koffie te drinken. Toen ik de weg vroeg naar een plaats dichtbij mijn guesthouse aan twee Koreaanse meisjes, stelde ik voor dat ze er ons naartoe brachten en na een beetje gebabbeld te hebben, nodigde ik ze uit om ook een koffie met ons te komen drinken. Dat vond ik wel leuk aan de plaats waar ik verbleef, dat ze daar geen probleem van maakten en dat je in de keuken een aparte ruimte had om rustig op je gemak te babbelen. De meisjes geraakten later nog thuis via de metro, maar mijn vriend niet omdat er geen metro meer op dat uur naar zijn woonplaats ging, dus stelde ik voor dat hij nog wat bij mij bleef in het hostel. Ik stelde voor dat ik hem een bed betaalde in het hostel, maar dat wilde hij niet, dus stelde ik voor dat hij wat in de zetel sliep in de computerruimte totdat de eerste metro vertrok. Maar toen ik naar bed ging, was er niemand meer aan de receptie en ik was ook de enige in de slaapkamer, dus stelde ik hem voor om gewoon gratis een bed te nemen en een dutje te doen. Dat was best wel grappig: ik, de toerist die komt naar Korea, ben degene die een Koreaan uitnodigt in mijn dormitory ipv omgekeerd ;-) In elk geval, het is een plezier geweest om nog eens wat tijd met vrienden door te brengen alvorens naar China te gaan...

Dinsdag zou ik dan de boot naar China nemen. Mijn plan was om de ferry naar Tanjin te nemen rond 13u, maar ik was eigenlijk wat te laat vertrokken van het hostel en had ook een verkeerde bus genomen (de bus op internet vermeld ging een andere kant op en nadat ik daarachter kwam nam ik een taxi maar was ik toch te laat). Dus heb ik maar de ferry naar Qingdao in China genomen. Voordat ik de ferry nam, heb ik nog een paar boekjes naar huis verstuurd via de post en heb ik mijn resterend Koreaans geld ingewisseld voor Chinese yuan. Ik ben hiervoor verschillende wisselkantoren binnengestapt tot ik een goeie prijs ervoor kreeg. In de ferry terminal had ik al met een Chinees meisje gebabbeld en op de boot ben ik 's avonds iets gaan eten met haar en ze heeft me zelfs getrakteerd ;-) Ik denk dat ze wel bij de rijkere Chinezen behoorde: ze had 200000 won betaald voor een kajuit met vier personen terwijl ik 98000 won betaald had voor het goedkoopste, wat voor mij al vrij goed was want ik had een eigen bed met een gordijntje ervoor. Toen ik haar mijn bed eens toonde, vond ze dat het er wat stonk, maar ik rook eigenlijk maar weinig. Twas de werkvolkklasse, maar so what... Tgaat even snel en tis toch maar om te slapen! 's Avonds later kwam ik dan nog een Engels koppel op de boot tegen, Sarah en Tom, die een jaar in Korea Engelse les hadden gegeven en ook naar Beijing gingen. We hebben wat gebabbeld en dan hebben we naar een film gekeken in het cinemazaaltje van de boot, "The Water Horse", het was iets met een klein jongetje en het monster van Loch Ness en zo...

Jeju-Do

Donderdag kwam ik dus aan in Jeju-Do... Ik voelde me eigenlijk redelijk moe, want had niet al te best geslapen op de boot. Ik ben eerst wat gaan eten die dag, dan ben ik naar het postkantoor mijn mail gaan checken en dan ben ik nog eens gaan eten, in de McDonalds. Voor 3500 won of minder dan 2 euro aan de wisselkoers waartegen ik laatst geld afgehaald heb had ik een BigMac Menu... In Belgie ga ik misschien een keer per jaar naar de McDonalds, maar ik herinner me dat je een paar jaar geleden voor 2 euro slechts een dunne cheeseburger voor kreeg, met niets extra erbij. Dan ben ik naar een minbak (een soort familie-uitgebaat huis met gastenkamers) geweest, de goedkoopste logies die in Lonely Planet vermeld stond, Chincheol minbak (vriendelijke minbak), met voor 15000 won per nacht een eigen kamer met "badkamer" (=toilet met kraan en douche in) wat wel leuk is. Ter vergelijking: in Seoul betaalde ik meer voor een verblijf in een stapelbed! De naam van het verblijf in Koreaans betekende "vriendelijk" en dat waren ze wel. De oudere man die het openhield voelde zelfs eens aan mijn baard (misschien twijfelde hij aan de echtheid?) en toen ik mijn kamer ging binnengaan gaf hij nog een tikje op mijn achterwerk. Tzal wel bij een vriendelijke Koreaanse service horen zeker... Ik heb voor de zekerheid toch maar mijn deur op slot gedaan voor het slapengaan ;-) Ik heb verder ook nog eens mijn teva sandalen een nachtje laten weken in zeepsop, want echt fris roken die niet meer. Maar het duurt altijd een eeuwigheid tegen dat de stoffen riemen droog zijn. Tvoelde wel zalig om nog eens een kamer en badkamer voor mezelf te hebben en al mijn spullen nog eens te kunnen uitspreiden over de kamer ;-) en me van niemand anders iets te moeten aantrekken...

Vrijdag ben ik dan vroeg opgestaan (allee ja, voor zover ik eruit geraakte) om Mount Hallasan te beklimmen, met 1921m de hoogste berg van Zuid-Korea. Er is niet echt een piek bovenaan, tis eerder een vulkaankrater die wat doet denken aan een voetbalstadium met een grote plas water in het midden van het veld (allee ja, dat was de indruk die ik kreeg via het informatiebord bovenaan). Er waren twee wandelpaden toegankelijk om volledig tot de rand van de krater te komen: de Gwaneumsa route langs de noordkant, waarlangs het zogezegd 5 uur duurde om tot de top te raken en de Seongpanak route langs de oostkant waarlangs de beklimming 4.5 uur in beslag zou moeten nemen. Via Gwaneumsa had je wel het nadeel dat er geen bus stopte aan het begin van het pad, dus je moest in dat geval nog 3km wandelen tot aan het begin van het pad. Ik besloot maar via "The North Face" naar boven te gaan, via Gwaneumsa, omdat ik geen zin had om twee keer hetzelfde pad heen en terug te nemen. Dat was ook niet echt een probleem, want gewapend met een duim in de lucht en een glimlach, kreeg ik al snel een lift naar het begin van het pad. Toen ik aan de beklimming begon, was het 10u en aan de entree zeiden ze me dat ik niet meer helemaal naar boven kon, omdat ik te laat eraan begon. Ik dacht bij mezelf: dat zullen we wel nog eens zien haha ;-) Ik moest geen toegangsgeld betalen en kreeg een kaart van het park. Toen ik aan de klim wilde beginnen, moest ik nog een oudere Koreaanse man van me afschudden die me wilde overtuigen om nog een beetje te babbelen en die zei dat je voor 12u30 aan de laatste hut moest zijn of je mocht niet meer naar boven gaan, maar ik had niet de bus genomen om aan de entree te staan klappen noch om halfweg dat bergje terug te keren... Zelfs een Koreaanse sirene (in de mythologische betekenenis) had me op dat moment niet kunnen weerhouden ;-) Ik ben dan maar in vijfde versnelling naar boven gewandeld en deed het in twee uur en veertig minuten in plaats van de voorgeschreven vijf uur. Eens boven stond ik, letterlijk jammer genoeg, met mijn hoofd in de wolken... Van de krater was niets te zien, behalve op het informatiebord bovenaan en het was bovendien ijzig koud, zodat ik al snel terug naar beneden ben gegaan, ditmaal langs de Seongpanak route. In vijf uur was ik naar boven en terug naar beneden gegaan. Ik heb dan terug de bus genomen naar Jeju-Si en voor de rest niet meer zoveel uitgespookt. Ik heb eens mijn tijd genomen om een gaatje te dichten in mijn Thermarest zelfopblaasbaar matje. Ik had dat eigenlijk al eerder moeten doen, maar ik zie mezelf zoiets niet doen in een of andere jeugdherberg waar je nauwelijks plaats hebt om die matras nadien uit te hangen om te drogen en waar op elk moment iemand kan verschijnen om op je vingers te kijken of te vragen waar je mee bezig bent. Nee, ik heb daarvoor mijn tijd nodig en moet dat op mijn gemak kunnen doen. Twas eigenlijk ook de eerste keer dat ik zelf een gaatje dichtte, want thuis is er iemand die niets liever doet dan dit soort werkjes ;-) Maar er moet voor alles een eerste keer zijn... Na de instructies gelezen te hebben van de reparatieset, begon ik eerst redelijk bescheiden en spreidde ik slechts een klein beetje water met zeep (ik wilde de matras niet te nat maken omdat die anders misschien te lang moest drogen) uit over de opgeblazen matras, waarna ik druk uitoefende op de matras om te zien waar een zeepbelletje zou komen. Ik deed dat in de kamer omdat ik de matras toch niet te nat zou maken en omdat ik hem dan volledig kon uitspreiden over de vloer. Na vruchteloos op zoek te gaan naar dat zeepbelletje, besloot ik het wat harder aan te pakken en sleurde ik de matras in de badkamer en dompelde ik hem onder in een teil met water, maar die teil was veel te klein daarvoor en het was veel te onhandig. Ik kreeg er genoeg van en besloot maar meteen de grote middelen in te zetten. Ik sloot de deur van de badkamer, zette de matras schuin rechtop (de kamer was te klein om hem horizontaal uit te spreiden) en begon hem overvloedig te besproeien met water en nadien goed in te zepen, alsof hij al jaren geen bad meer genomen had en na hier en daar wat druk uit te oefenen verscheen er opeens een belletje aan de horizon! Eureka: ik had het gaatje gevonden ;-) Na de matras proper te hebben gespoeld, droogde ik hem zoveel mogelijk af met een handdoek en spreidde ik hem terug over de vloer van de kamer, om het gaatje te kunnen lijmen. Twas wel vervelend dat ik enkel een zwarte alcoholstift had en dat de achterkant van de matras heel donker van kleur was en het gaatje bijna niet zichtbaar zonder microscoop en daglicht. Maar na nog een paar keer er als een detective terug naar op zoek te gaan, met mijn anderhalve euro zaklampje gekocht in Japan, bracht ik een goede dosis lijm aan en liet het een nachtje rusten. Sindsdien heb ik hem niet meer gebruikt, maar ik vermoed dat er verder geen gaatjes waren, want de matras loste echt heel langzaam. Dit geheel terzijde ;-)

Zaterdag was ik nog even aan het overwegen om een fiets te huren om in een dag of vier rond het eiland te fietsen, maar ik zag het niet zo zitten om dan een rugzak met kledij en zo de hele tijd op mijn rug te dragen en had ook niet veel zin om vier dagen alleen te spenderen, al weze het fietsend. Ik ging dus naar het busstation om naar het oosten naar Seongsan Ichulbong te gaan, maar uiteindelijk belandde ik aan de zuidkust van het eiland in Jungmun... Wat er misgelopen is? Wel, in het busstation begon ik te babbelen met een Amerikaanse, Bethany, die op weg was naar een Halloween feestje van Amerikaanse leraars en leraressen Engels en ik werd uitgenodigd om mee te gaan. Ik had niet veel zin om de hele tijd alleen op mijn eiland te zitten, dus de beslissing was rap genomen. Toen we daar toekwamen, namen we een taxi tot aan het strand en na kennisgemaakt te hebben met de groep, namen we een taxi naar een andere bezienswaardigheid. Nu ja, de taxi's zijn hier redelijk goedkoop en als je de prijs kunt delen...We gingen naar Jusangjeollidae, waar kliffen te bewonderen waren met hexagonaal gevormd vulkanisch gesteente. Daarna gingen we naar een van de stadia die gebruikt werden voor het wereldkampioenschap voetbal van 2002 (waar Zuid-Korea de vierde plaats kon bemachtigen onder leiding van de Nederlandse coach en inmiddels in Korea als halfgod uitgeroepen Guus Hiddink) en na wat drank en versnaperingen in te slaan, gingen we naar het pension dat ze gehuurd hadden voor twee dagen. We zijn dan gaan eten in een Koreaans restaurant vlakbij en hebben eens het lokale zwarte varken geprobeerd onder de vorm van een Koreaanse barbecue. Veel verschil proefde ik eigenlijk niet met een gewoon varken en het was veel meer vet dan vlees, maar het was wel eens leuk om in groep te eten. Eigenlijk vind ik in Korea het goedkoopste eten nog het beste van al! Ik hou van Bibimbap, bulgogi deopbab, "octopus" deopbab, mandduguk, Kimchi Jigae... Allemaal maaltijden die minder dan 3 euro kosten en je je buikje rond van kunt eten ;-) Enfin, later hebben we dan nog wat gedronken op het apartement (de Amerikanen hebben een soort drankspelletje waarbij ze aan weerszijden op een tafel bekertjes gevuld met bier plaatsen en dan proberen ze elk om beurten om een pingpongballetje te mikken in een van de andere partij zijn bekertjes. Als het prijs is, moet de ander dan het bekertje uitdrinken. Ze noemen het "beer pong" of sommigen met weinig verstand in Amerika noemen het "Beiroet", verwijzend naar al de bommen die ze op Libanon gegooid hebben. Ik verkoos maar om op de normale manier te drinken, want het leek me niet echt vrij hygienisch: ze hadden een potje met water om het balletje te spoelen als het in een bekertje bier was gevallen, maar tussen twee rake pogingen belande het balletje veelvuldig op de grond...). Later hebben we ons Halloween kostuum opgezet en zijn we naar Gecko's geweest, een soort van Amerikaanse bar vlakbij. Ik ben maar in mijn korte broek en mijn poncho gegaan, want we dachten dat er misschien een entreegeld moest betaald worden als je niet verkleed was, maar dat bleek niet zo te zijn. Later toen ik terug ging naar het appartement, stootte ik me nog met mijn been tegen een pot die ergens in het donker in de gang stond. Volgens mij was die pot toch vrij onzichtbaar in het donker, maar ik had ook wel mijn lenzen uitgedaan alvorens uit te gaan omdat ik dacht dat het anders mss later moeilijk ging zijn en ik had een paar pintjes op. Twas maar een sneetje van nog geen cm lang, maar toen ik smorgens wakker werd, zat mijn deken wel onder de bloedvlekken (en er hingen een paar van mijn beenharen aan die pot). Ik heb het wondje dan maar goed uitgewassen met zeep en er wat ontsmetting en een pleister op aangebracht. Uit ervaring weet ik dat een wonde redelijk rap begint te ontsteken bij mij, dus ik moet het goed verzorgen. Nu wanneer ik dit schrijf, bijna een week later, is het goed aan het genezen.

Zondag ben ik dan weer mijn eigen weg gegaan. Na een beetje wandelen kwam ik aan een busstop en nam ik heel goedkoop een bus naar Seogwipo. Ik ging daar op zoek naar het pension "Jeju Hikin Inn" vermeld in Lonely Planet. Ik dacht dat ik er misschien wat andere jonge backpackers ging ontmoeten zoals mij, maar het waren meer oudere mensen die ik er tegenkwam. De prijs die ze vroegen was 22000 won voor een kamer met badkamer en er was gratis internet, maar ik vroeg een korting en betaalde 20000 won. Het vervelende was wel dat ik pas vanaf 16u in de kamer kon, want ze moesten eerst nog schoonmaken (Echt vrij goed vond ik het later toch niet schoongemaakt: er was nog een haar van mijn voorganger in de badkuip te bespeuren...) Die dag ben ik dan twee watervallen gaan bezoeken, waarvan een dichtbij en de andere een half uurtje wandelen. De eerste was de Cheonjiyeon waterval, waar ik twee Vietnamese meisjes tegen kwam die met mij op de foto wilden. Ze hingen precies aan mij als kleren op een kapstok. Niet dat ik daartegen een bezwaar had natuurlijk ;-) Ik heb er in het water onder een brug ook de grootste eenden ooit in mijn leven gezien. Amaai, die wogen mss wel tien kg, zo'n reusachtige beesten! En zo'n enorme gekleurde vissen die ik daar ook zag. Op de foto is het eigenlijk moeilijk in te schatten, je zou het in het echt moeten zien. Een leukigheidje was ook dat ik voor de tweede keer gelogen had over mijn leeftijd: ik had gezegd dat ik 23 was om maar 1000 won in plaats van 2000 te betalen. Intussen weet ik ook nog meer over de Aziatische manier om je leeftijd te tellen: ze zijn allemaal 1 jaar oud als ze geboren worden en dan verjaren ze allemaal op dezelfde dag van het jaar (ik herinner me nu niet meer of dat op hun nieuwjaar was of een andere dag)! Dus een baby van een dag oud, kan in Azie al twee jaar oud zijn als hij de dag voor die speciale dag geboren word! Volgens de Japanse jaartelling waren ze in Japan trouwens in het jaar 20 ipv 1980. Ik geloof dat ze vanaf 0 of 1 daar beginnen te tellen wanneer er een nieuwe keizer is of iets gelijkaardigs, maar zou het moeten opzoeken. Daarna ben ik nog naar de Jeongbang waterval gewandeld, onderweg mandarijnenbomen passerend. Het speciale van de Jeongbang waterval zou het feit zijn dat ze hier denken dat het de enige waterval in Azie is die zich direct in zee stort (niet dus: in Japan heb ik er zo genoeg gezien in Shiretoko...) Toch vond ik het wel een mooi watervalletje, met de zwarte vulkanische rotsen en de subtropische planten errond. Het was ook niet iets met een parking of kraampjes of waar je entree voor moest betalen, dus het was er dan ook rustiger dan rond de andere waterval.

Maandag heb ik dan de bus naar Seongsang-Ri genomen, na eerst nog wat mandarijnen meegestekt te hebben van het pension (er lagen er toch genoeg en we mochten er gratis nemen) Toen de bus daar aankwam, maakte de chauffeur me gelukkig wakker, want ik lag te slapen... Een oud vrouwtje in een winkel begon met me te praten en te vragen of ik slaapplaats nodig had en het bleek de uitbaatster van de goedkoopste minbak vermeld in Lonely Planet te zijn. In de Lonely Planet zeiden ze dat het 25000 won per nacht was en ze vroeg 20000 won per nacht, maar ik toonde een briefje van 10000 won in plaats van dat. Uiteindelijk toonde ze nog een briefje van 5000 won en zei ze dat het goed was voor 15000 won ;-) Dat mocht ook wel want veel volk was er eigenlijk in dit seizoen niet te bespeuren... Er was geen internet, maar het was anders echt wel een vrij goede deal. De kamer was heel ruim en ook proper en er was een veranda met plaats om te koken en zelfs met uitzicht op en vlakbij Seonsang Ichulbong of "Sunrise Peak", de voornaamste attractie van het dorpje. Seonsang Ichulbong is een vulkanische krater helemaal in het oosten van Jeju Island en het is een plaats waar de meeste Koreanen toch een keer in hun leven de zonsopgang willen aanschouwen. Twas redelijk moeilijk om in Seongsang-Ri goedkoop eten te vinden, omdat het allemaal visrestaurants waren, met aquariums en wat vissen in en dan vangen ze en kloppen ze de vis dood die jij wilt eten. Bovendien wordt de vis meestal rauw gegeten, zoals in Japan. Ikzelf ben eigenlijk niet echt zot van rauwe vis. Ik lust het wel in de vorm van sushi, op een stukje rijst uitgespreid, maar zomaar een grote portie rauwe vis moeten ze mij toch niet brengen. Eigenlijk eet ik zelfs graag sushi, omdat de rijst de smaak van de rauwe vis verzacht en omdat je er sojasaus op doet, maar zelfs dat ben ik beu gegeten omdat ik het zoveel keren gegeten heb in Japan. Maar uiteindelijk heb ik dan wel iets anders gevonden om te eten. Later op de avond ging ik op zoek naar een internetcafe maar dat bleek onbestaande te zijn in dat dorpje... Er waren wel sporen van wat ooit een internetcafe moet geweest zijn. Veel ambiance leek er niet echt te zijn en ik voelde me eigenlijk wat alleen op dat moment. Maar toen kwam ik twee jonge Koreanen, Lee en Kim, tegen van Seoul en begonnen we te babbelen en ze nodigden me uit om samen met hen iets te eten en wat Hallasan Soju te drinken, een lokale variant van de Koreaanse nationale alcohol genoemd naar de hoogste berg van het eiland. We aten gefrituurde kip en het was verdomd lekker! De ene kip was gewoon gefrituurd met een korst en de andere baadde nog in een soort zoete saus en wat sesamzaad, iets dat je wel meer in koreaanse gerechten aantreft. Het werd uiteindelijk nog een leuke avond en ze nodigden me uit, volgens Koreaanse traditie.

Dinsdagmorgen stond ik vroeg op, heel vroeg, te vroeg... om 5u15 zelfs! Ik wist niet precies op welk uur de zonsopgang plaatsvond en wilde zeker op tijd boven op de krater zijn. In Japan in Augustus was dat al om 4u30 zelfs, dus ik vermoedde rond 6u of zo, te meer omdat die andere kerels rond 5u30 gingen opstaan... Uiteindelijk was ik de eerste op de top en kwam de zon pas rond 7u op. Tegen dat uur stond er dan ook al meer volk. Twas wel spijtig dat er wolken aan de horizon waren, dus een zon die net uit het bad kwam zat er in :-( Maar uiteindelijk kwam de zon wel eens van tussen de wolken en het was het wel de moeite. Enkel Lee kwam ik boven tegen, de andere Koreaan was in zijn bed blijven liggen ;-) Pas toen ik weer beneden was, merkte ik aan de ingang informatie op met het tijdstip van alle zonsopgangen van het jaar ;-)) Ik probeerde nog een paar uurtjes te slapen in mijn kamer, maar dat lukte niet zo goed. Rond de middag heb ik dan nog eens een eindje gewandeld langs een strand om de vulkanische krater vanop een afstand te kunnen fotograferen en dan heb ik de bus naar Manjanggul genomen, een van de grootste en langste lavagrotten ter wereld, ettelijke kms lang (ongeveer 8km lang, waarvan 1km toegankelijk voor het publiek). De busstop was wel nog een paar km verwijderd van de grot, maar ik kreeg redelijk snel een lift van een koppel (tja, veel koppeltjes op dat eiland, ze noemen het ook soms honeymoon island en als je dan een koppel ziet met twee keer dezelfde tshirt en broek dan zijn het honeymooners ;-p ). Mijn entree werd betaald door een Koreaanse man die er met zijn familie was en nee zeggen was niet een optie! Onvoorstelbaar dat iemand zoiets in Belgie zou doen voor een buitenlander waar hij zelfs nog niet mee gesproken heeft!!! Hetzelfde geldt voor al de mandarijnen die ik aangeboden krijg als ik ga wandelen... Misschien zie ik er behoeftig uit? In elk geval, het is echt wel een mooi gebaar van de Koreanen. Er was ook een gratis Engelstalige gids voor het bezoek aan de grot, die me trouwens ook nog koffie en een paar mandarijnen aanboodt ;-) Van de grot zelf heb ik geen foto's omdat het te donker was. De vorming van een lavagrot komt ruwweg op hetvolgende neer: Een grote hoeveelheid magma stroomt, waarvan de buitenkant veel rapper afkoelt dan de binnenkant en hard wordt. Ondertussen blijft het binnenste magma vloeibaar en stroomt dus verder en zo vormt zich een soort pijp en het begin van de lavagrot. Als er dan zich nog andere lavastromen in deze reeds gevormde grot voordien dan kan er een tweede verdieping ontstaan of langgerekte lavabanken aan de wand van de rots. De Manjanggul grot is redelijk uniek omdat ze zo groot is, 300000 jaar geleden gevormd is en zo goed bewaard gebleven is. De grot is maar een paar decennia geleden ontdekt. Na een bezoek aan de grot, ging ik weer op pad met de duim in de lucht en al snel kreeg ik een lift van een ander koppel, ditmaal naar Jeju-Si stad. 's Avonds ging ik terug naar dezelfde minbak als voordien, chincheol minbak (twee keer nog ergens binnengestapt en proberen af te dingen met mijn briefje van 10000 won, maar ze wilden daar niet. 't Ambetante van Chincheol minbak was dat het wat ver van de busterminal was).

Woensdag ging het, net als de dag ervoren, prachtig weer worden en dus had ik besloten om nog eens Hallasan te beklimmen, maar ditmaal in de andere richting, naar boven langs Seongpanak en naar beneden via Gwaneumsa. Vorige keer had ik niets te zien gekregen van de krater, dus had ik er de wandeling wel voor over, zeker met het goede weer... Ik besloot er een sportoefening van te maken en was in 2u15m boven ipv de voorgeschreven 4u30m. Op de top had ik een prachtig uitzicht over de krater! Het zag er wel een beetje anders uit als op het informatiebordje. Het meertje was nl. opgedroogd. Op de top heb ik dan wat gegeten en dan begonnen er ook wat jonge kerels met me te babbelen. Ik kwam zelfs een Koreaan tegen die Nederlands kon praten! Hij had 15 jaar geleden een paar jaar in Nederland gewoond om te studeren of zo en hij kon nog altijd redelijk goed praten, vond ik. Was wel een leuke verrassing! De afdaling heb ik vrij op mijn gemak gedaan, om zoveel mogelijk te genieten. Vorige keer had ik er niets van gezien, maar dit keer was het echt wel mooi om te zien. Aan de Seongpanak route vond ik eigenlijk weinig speciaals, maar de afdaling langs Gwaneumsa had toch enkele mooie zichten. Ik heb ook even de regels overtreden door te wandelen langs een padje waar je niet mocht komen. Op die manier kon ik nog een aantal mooie foto's van de krater en enkele rotsen nemen. In principe kon ik ook zo afdalen tot in de krater, maar op de top stond er iemand van het park de boel wat in de gaten te houden, dus ik wilde niet echt in zijn oog springen... Tijdens de afdaling kwam ik dan nog een Koreaanse jonkvrouw tegen die zo slim was geweest om op haar sokken te komen... In Azie hebben ze een soort sokken met een stevige onderkant die je zonder schoenen draagt. In Korea heb ik die eigenlijk nooit gezien, behalve bij dat meisje, maar in Japan zag ik af en toe wel eens de gelijkaardige ninjasokken. Typisch in Japan is ook sokken waarbij de dikke teen en de andere tenen apart verpakt zitten of elke teen apart verpakt zit (zoals handschoenen ten opzichte van wanten). Enfin, die heeft ferm afgezien! Het pad van 18km bestond vrijwel volledig uit wat stenen naast en achter elkaar gelegd. Ik ben wat samen met haar naar beneden gegaan. Ik denk dat een Belgische veel meer zou geklaagd en gevloekt hebben in dezelfde situatie. Ze had haar reis geboekt via een reisagentschap en die kwamen haar en sommige andere Koreanen oppikken via een minibusje en brachten ze naar de luchthaven en zo heb ik een lift naar daar gekregen. Vandaar ben ik dan naar Yongduam Rock (drakenrots) gewandeld, een rots langs de kust waarin je de vorm van een draak zou moeten zien... Twas al wat te donker om er een klare foto van te trekken, maar veel was er eigenlijk toch niet aan te zien. Een beetje later had ik nog een babbeltje met een Koreaanse man. Het eerste dat hij tegen me zei, was "Welcome to Jeju!". Dat vond ik eigenlijk wel een heel mooi gebaar, dat die man mij zomaar welkom daar heet. Dat is nog anders dan het op een bord te moeten lezen. We hebben dan nog wat gepraat en soms duurde het wel een paar minuten vooraleer hij een zin kon uitbrengen in het Engels omdat hij zo moest nadenken voor zijn woorden, wat een beetje lastig soms voor mij was, maar ik had echt wel respect voor die man dat hij zo'n inspanning deed om met mij in het Engels te babbelen. Dat zijn zo van die momenten dat je beseft dat we allemaal elkaars broers en zusters zijn, onafhankelijk van ras en plaats, hoe "bond zonder naam"-achtig dat ook mag klinken. Later die avond had ik nog afgesproken met Amanda, een Amerikaanse die sinds drie weken daar Engels gaf en die ik had ontmoet op Halloween, in de bar waar we naartoe waren geweest. Als ze ooit eens naar Belgie komt, ga ik haar nog eens moeten terugtrakteren ;-)

Donderdag heb ik dan gewoon lang uitgeslapen en ben ik in Jeju-Si gebleven. Ik heb ook mijn kleren laten wassen en ik ben naar het postkantoor geweest om het internet gratis te gebruiken. Ik ben daar een tijdje zoet geweest met foto's roteren en vergelijken en de mindere eruit te pikken en met te bloggen. Voor de rest niets speciaals gedaan. Het was ook heel de dag regenachtig weer, dus eigenlijk was het geen slechte dag om het rustig aan te doen (en de dag voordien had ik misschien wel een 35tal km gewandeld)

Vrijdag heb ik dan eigenlijk opnieuw niet te veel gedaan. Het regende opnieuw en buiten wat gaan eten en het internet in het postkantoor gebruiken, heb ik niet te veel gedaan. Om 19u nam ik dan de ferry naar Busan, vanwaar ik dan de volgende ochtend na aankomst de bus zou nemen naar Seoul. Deze keer was het een beetje anders op de boot. Toen ik mijn slaapzaal binnenging, deden er een paar teken om bij hen te komen, dus ging ik daarnaartoe. Het was een jonge Indier en een oudere Japanner en een beetje later kwam er nog een oudere Koreaan bij. Twaren redelijk intelligente types (de Indier was lector of zoiets en de anderen waren ingenieurs) en ze konden allemaal goed Engels. Vooral de Koreaanse man vond ik aangenaam en interessant om mee te babbelen. De Japanner luisterde precies niet altijd goed naar wat je zei en hij leek me wat een vrouwenzot. We hebben dan nog wat buiten de slaapzaal gebabbeld en kregen nog wat mandarijnen en bier van een vriendelijke Koreaan die wat dronken was, maar rond 1u ben ik toch gaan slapen. In sommige andere slaapzalen werd er redelijk wat gedronken, maar onze slaapzaal telde precies al de lammetjes (vlakbij ons was er een groepje Koreaanse missionarissen en die lagen al allemaal stil rond 21u) Nu ja, om te slapen is zo'n situatie wel positief natuurlijk. Beter dan de vorige keer... En ook niet onbelangrijk: mijn Thermarest slaapmatje heeft de eerste test doorstaan! Toen ik smorgens wakker werd, lag ik nog altijd lekker op een volgeblazen matje te slapen :-))

Van Seoul naar Jeju eiland

Zondagavond ben ik dan terug in Seoul aangekomen. Ik ben opnieuw naar Beewon guesthouse geweest, het laatste guesthouse waar ik vorige keer in Seoul verbleven ben.

Maandagmorgen heb ik dan eerst gebeld naar het reisbureau om te horen wat de situatie van het chinese visum was. Ik belde met de telefoon van de receptie van het hotel en moest hiervoor niets betalen, wat ik erg apprecieerde (ik vind het eigenlijk niet erg om er iets voor te betalen, maar bel niet graag vanuit een publieke telefooncel met muntjes: voor je het weet is de beltijd op of je vergeet munten bij te steken of je hebt er geen meer en de verbinding valt weg midden in het gesprek en je moet opnieuw bellen). Het was dus allemaal in orde met het chinese visum, tot mijn grote vreugde! Ze hadden mijn email eerder niet beantwoord, omdat het meisje waarnaar ik de email gestuurd had net twee dagen met verlof was geweest, wat ik al min of meer had vermoed. Enfin, ik had enkel een pasfoto, mijn reispas en een formuliertje in te vullen, een vriendelijke bijdrage van 60000 won te betalen en een weekje te wachten en twas in de sjakosj! Anders dan wat ik van sommige anderen in andere landen gehoord had, nl. dat ze op dit tijdstip zo lang na de olympische spelen nog altijd hotelreservaties of vliegtickets of dergelijke moesten voorleggen... Enfin, ik heb dan van mijn dag geprofiteerd en ben nog eens een berg gaan beklimmen, een beetje ten noorden van Seoul, eigenlijk maar 800 en een sjiek hoog, in Bukhansan Nationaal Park, een van de meest bezochte natuurparken ter wereld dankzij de nabijheid bij Seoul. Ik had maar de metro te nemen en dan een bus te nemen en hups, ik was er. Het was weer aangenaam om te ontdekken dat de ingang gratis was gemaakt! Net zoals de meeste natuurwandelpaden die ik hier al in Korea betreden heb, was het pad (volgens mij) geen natuurlijk pad, maar een aaneenschakeling van stenen die daar gelegd zijn om een wandelpad te vormen, waarvan het grootste deel van de beklimming bestond uit trappen van steen beklimmen. Op zich vind ik zo'n pad wel wat monotoon. Ik vermoed dat het vooral de populairste paden zijn die volledig uit steen bestaan en dat minder begane wegen misschien nog wat meer afwisseling tussen steen en aarde bevatten. Dit terzijde genomen, was het scenario indrukwekkend. Wederom de herfstkleuren en dan daarbij nog eens die granieten rotsen aan de top. Op het einde van de beklimming van Baekundae (als ik me de naam goed herinner) waren er stalen kabels geplaatst om te helpen en voor de veiligheid. Vanop de top was Seoul te zien en de tv toren. Het was een heel heldere dag. Toen ik gedaan had met daar wat te eten, donderde er opeens een bril, brillenkas en doekje van een of andere jonge Koreaanse vrouw naar beneden. Er zat redelijk veel volk, maar aangezien niemand meteen reageerde, ging ik er maar zelf achter voordat het doekje helemaal wegwaaide. Het was redelijk steil, maar nu ook geen afgrond. Een Koreaantje van beneden gaf me uiteindelijk de bril zelf aan, want die was nog een verdiepinkje lager getuimeld. Toen ik terug naar boven kwam, kreeg ik een hartelijk applaus ;-) en een groep Koreaanse mannen boden me een mandarijn aan en bevroren bier en iedereen was precies opeens geinteresseerd om met mij te babbelen en de groep van vrouwen bood me een appel aan (maar ik had net mijn eigen appel opgegeten) en we maakten een praatje en trokken wat foto's. Zou ze zelf haar bril mogen zijn gaan oprapen als ik daar niet was geweest? Op zo'n vraag kun je nooit het antwoord weten, maar de kans zit er wel in. Ik weet niet wat veel andere mensen tegenhoudt, maar persoonlijk vind ik zo'n dingen maar een kleine moeite die trouwens niets kosten en als je zo iemand kunt helpen... Ikzelf apprecieer het trouwens ook als anderen mij helpen als er met mij iets voorvalt. Ik herinner me nu opeens ook een geval van in Rusland, aan het treinstation van Irkutsk, nabij het Baikalmeer. Een oudere, zwaardere vrouw was de straat aan het oversteken met twee zware zakken met worsten en ander voedsel en ze struikelde opeens over de tramrails en geraakte niet meer recht. Ook niemand die haar hielp en met (redelijk) wat trekwerk heb ik haar weer recht geholpen. Achteraf bekeken moet dat misschien nog grappig geweest zijn om te zien ;-) Maar karma karamba, wat gebeurde er een klein uur later? Mijn eigen bril donderde naar beneden, na een paar stuiteringen van een afgrond waar ik er niet meer aankon. Foetsie! Het gebeurde toen ik bergafwaarts aan het wandelen was op een zijpad dat het hoofdpad, dat parallel verliep aan de afgrond, kruiste en mijn ogen waren naar de grond gericht om niet te struikelen over de rotsen... Mijn bril was de laatste tijd al een paar keer van mijn neus gevallen eigenlijk, omdat hij te weinig spande op mijn hoofd. Ik was in Seoul kort ervoren naar een brillenzaak geweest, waar ze het wat hadden proberen bij te spannen, maar dat was niet goed gelukt, omdat mijn brilmontuur eigenlijk versleten was. In het bijzonder de linkerkant was versleten: doordat er een beetje te veel afgesleten was aan een hoekje, scharnierde de linkerkant veel verder naar buiten dan nodig en stond hij niet meer strak op mijn hoofd. Wat ben je dan met een mooie bril als hij de helft van de tijd te laag op je neus staat? Ik besloot dat ik maar eens voor lenzen ging kijken... Uiteindelijk is mijn zicht ook nog niet zodanig slecht dat ik niets meer zie en ik heb mijn wandeling nog uitgedaan. Ik wilde een driehoekig pad afleggen om toch een redelijke wandeling die dag te kunnen doen, een route die ik had gezien in een Lonely Planet Seoul reisboek, dat een ander koppel westerlingen bij zich had op de bus naar het park. Maar ik had zelf geen deftige kaart van het park en geen deftige routebeschrijving hiervan. Dus ik probeerde het te stellen met de informatiekaarten in het park en met de naam van een van de hoekpunten die ik me nog herinnerde, maar eigenlijk wist ik op het einde niet meer waar ik was en binnen anderhalf uur ging het donker worden. Maar ik maakte me niet te veel zorgen, want de stad was toch nabij en vanop de toppen altijd te zien. Eigenlijk was het rustgevend om eindelijk niet te veel volk meer tegen te komen tijdens het wandelen. Ik kwam dan bij een huizetje terecht in het bos en probeerde de weg te vragen aan een oud vrouwtje dat daar leefde, maar veel wijzer geraakte ik er niet uit. Ze wilde me te eten geven en deed verschillende keren gebaren dat ik naar binnen moest komen om iets te eten, maar ik toonde haar mijn sandwich in mijn rugzak en vertelde haar dat ik snel moest zijn, want dat ik nog in Seoul moest geraken. Toen zag ik een jongeman wandelen en vroeg hem waar ik naar de bus kon geraken en toen bleek dat hij er zelf naar op weg was en ben ik hem maar heel de weg gevolgd, nog meer dan een uur stappen. Hij bleek een militair te zijn die een dagje verlof had, maar hij kon heel weinig Engels. Maar ik was blij dat hij me geholpen had.

De volgende dag, dinsdag, ben ik dan rond de middag mijn chinees visum gaan oppikken. Ik ben redelijk laat opgestaan die dag, omdat ik de vorige nacht pas erg laat ben gaan slapen. Ik had van de gelegenheid gebruik gemaakt om al mijn foto's van Korea te ordenen, zodat ik ze eens kon uploaden. Als ik daarmee moet wachten tot ik thuis ben, dan komt het er misschien niet meer van... Dit klusje kan soms lang duren, omdat ik dikwijls verschillende keren hetzelfde trek, om dan zeker te zijn dat er toch op zijn minst een goede tussen zit. Uiteindelijk gooi ik er dan veel weg en hou ik de beste over, maar het duurt altijd een paar seconden tegen dat de computer een foto geladen heeft en dat is vervelend. Als ik dan ook nog eens eerst foto's negentig graden moet draaien, dan duurt het pas echt vervelend lang, toch zeker vijftien seconden of zo... Enfin, ik ben naar het reisbureau geweest die dag, heb mijn naam nog eens gecheckt op het visum en twas in de sjakosj ;-) Ik hoop alleen dat de chinezen me nog gaan herkennen als ik daar aankom: op mijn reispasfoto was mijn gezicht veel voller en op mijn recente pasfoto voor het chinese visum had ik mijn bril op die ik verloren ben... Ik ben dan op mijn gemak nog een koffie gaan drinken en heb wat zitten lezen en 's avonds ben ik dan gaan kijken voor contactlenzen. Toen ik in Itaewon het aan iemand vroeg, zeiden ze dat er een straat was met veel optiekwinkels aan de Nandaemun markt, waar het redelijk goedkoop en normaal gezien ook wel goed zou moeten zijn. Ik nam de metro naar Seoul trein station en aangezien iemand van de guesthouse me verteld had van een plaats voor contactlenzen daar, ging ik er ook een kijkje nemen. Het was in het gebouw van de Lotte supermarkt en het was een klein optiekje binnen in de supermarkt. Ze deden een oogtest en ik kwam rond de -3 uit, terwijl ik met mijn vorige bril -1.75 op mijn linker en -2 op mijn rechter had. Ik vertrouwde het niet al te echt en ging er niets kopen vooraleer ik een tweede opinie kreeg. Ik vertelde er ook dat het mijn eerste keer was met lenzen, maar hij gaf me geen enkele uitleg van hoe ze in te brengen, hoe ze eruit te halen (laat staan een keer ter plekke proberen) en ik kreeg ook geen gratis testlenzen of zo toen ik daar om vroeg... Hij was wel vriendelijk, maar twas een "trek maar je plan" service. Dacht die pipo nu echt dat ik zomaar een doos lenzen ging kopen en verder maar mijn plan ging trekken? Ik ben dan maar richting Nandaemun markt gegaan en toen ik een winkel zag die me min of meer betrouwbaar leek langs een grote weg naast de markt, ging ik er binnen. De oogtest gaf hetzelfde resultaat: mijn ogen waren dus vrij veel verslechterd in anderhalf jaar :-( Hier kreeg ik een veel betere service. De man was vrij geduldig en toen ik duidelijk maakte dat ik duizelig werd van -3 zette hij wat minder zware glazen op van -2.5 die in principe iets te licht waren om perfect te zien, maar waarmee ik me meer op mijn gemak voelde. De man legde me ook alles uit en toonde me hoe ik ze moest inbrengen en uitbrengen en zo en ik besloot lenzen te kopen die een jaar mogen gedragen worden (elke nacht wel laten reinigen in vloeistof uiteraard). Ik kreeg twee lenzen, een busje reinigingsvloeistof, 2 paar dopjes om ze snachts in te leggen en een plastic tangetje om ze daaruit te vissen, voor de ronde prijs van 40000 koreaanse won, wat met de wisselkoers van die dag uitkwam op ongeveer 23 euro... Als ik problemen had, moest ik binnen de week terugkomen en kon hij nog gratis een lens veranderen of zo. Ik vraag me af wat een paar jaarlenzen in Belgie zou kosten? Nu alleen maar hopen dat mijn ogen ze goed gaan kunnen verdragen... Ik kocht wat dumplings om te eten en ging nog eens door de straatjes van de Nandaemun markt. Echt wel een gezellige markt om s avonds eens rond te lopen. Ongelofelijk wat ze allemaal verkopen en hoe goedkoop sommige dingen hier kunnen zijn. Ik vraag me af waar we in Belgie soms allemaal voor betalen? Ik weet zeker dat ik hier veel goedkoper trekkingkledij zou vinden als in Belgie en ook goede kwaliteit, maar momenteel heb ik niet echt iets nodig op dat vlak. Behalve handschoenen en een muts, dat zou ik wel eens willen kopen als ik eraan denk, want soms begint het toch wel koud te worden hier. Op die markt zag ik nog een andere kopie van "The North Face", ditmaal was het "The Black Face". Toen ik ernaar staarde zei de verkoopster dat het de "number one" was en ik vroeg haar waarom haar vestje dan van een ander merk was ;-) In elk geval, er mogen hier dan vele merknamen te vinden zijn van trekking kledij "geinspireerd" op "The North Face" qua naam en/of logo, je vindt evengoed tal van winkels waar ze the real stuff verkopen, materiaal van echt al de grote merken, en de Koreaanse hikers zie je meer met de echte merken rondlopen dan met de kopieen (natuurlijk zal er ook wel wat namaak bij zijn waarvan ik het niet zie, maar de meesten willen echt goed materiaal en zijn echt volledig uitgerust). Ik heb dan nog wat goedkope mandarijnen op de kop getikt (tis mandarijnenseizoen in Korea naar het schijnt) en ben dan met de metro weer naar de guesthouse gegaan.

Woensdag heb ik wat verder geblogd en foto's geupload en 's avonds ben ik dan naar de ferry geweest. Ik moest hiervoor de metro nemen naar Incheon en vandaar een bus nemen naar de Ferry terminal en ik arriveerde een kwartiertje of zo voor tijd, dus dat was nipt. In de vertrekhal was het heel lawaaierig door alle Koreaanse schoolkinderen die mee gingen. Een ding was zeker: ik ging de boot allesbehalve voor mij alleen hebben! Normaal gezien was de ruimte waar ik ging slapen op de boot vol met kinderen, maar een van hun leerkrachten was heel vriendelijk en bracht me naar het bovendek waar enkel volwassenen verbleven. De ruimte was vrij vol en ik was een van de laatsten binnen gestapt, dus veel keuze voor mijn territorium bleef er niet meer over. Ik legde mijn spullen en mijn slaapgerief dan maar in de hoek vlakbij de deur. Al bij al was dat geen slechte plaats, ware het niet dat er dichtbij een aantal oudjes een hels lawaai produceerden. Ze waren een spelletje aan het spelen, een man en twee vrouwen, en iedereen moest en zou het horen wie er aan het winnen was: zelfs degenen, waaronder ikzelf, die hun oorkanalen gebarricadeerd hadden met oordopjes! Behalve hen waren er nog veel andere Koreanen ook luid aan het babbelen. Ze leren hier blijkbaar niet op school om stil te praten als anderen willen slapen, nee, in plaats van respect voor anderen leren ze hier blijkbaar "verdraagzaam" te zijn ;-) of gewoon mee te doen met de groep. Nu moet je ook nog eens weten dat Koreaans niet meteen erg sexy klinkt... Om eerlijk te zijn, vind ik dat het soms naar het zagerige kan neigen. De melodie waarop ze op bepaalde momenten tegen elkaar praten, klinkt een beetje alsof ze aan het klagen zijn als kleine kinderen, vooral als ze hun zinnen dan nog eens laten eindigen met "neh". Soms krijg ik dan zin om hun te imiteren, maar dan met iets simpele woordenschat: "neh neh neh neh neh... neh neh neh neh neh..." Misschien klinkt het beter als je er iets van begrijpt... Nu ja, weinig talen klinken even sexy als West-Vlaams he ;-) Enfin, voor 00u30 kon ik niet in slaap vallen (de boot was vertrokken om 19u00) en nog voor 07u00 waren ze alweer aan het praten. Om 8u30 kwam de boot dan aan in Jeju-Do ofte Jeju eiland.

Sokcho en Gyeongju

Sokcho: eens in Sokcho aangekomen ging ik dus eerst op zoek naar een plaats om te slapen. Volgens de Lonely Planet was er een motel dat 30000 vroeg op gewone dagen en 40000 won op zaterdagen, maar toen ik ging navragen, vroegen ze die dag zelfs 50000 won, dus ben ik in het motel ernaast gaan prijsvragen en daar was het 25000 won, dus mijn keuze was snel gemaakt: Black box motel... Een duidelijk love motel was het niet, maar ik had wel de indruk dat er een aantal bezwarende elementen aanwezig waren: twee grote spiegels en een rond bed. Er was ook een soort sprookjesachtige muurschilderij, maar die had niets erotisch. In elk geval, ik heb er goed geslapen en het deed echt deugd om nog eens een kamer voor mij alleen te hebben, dus zonder dat je het gevoel hebt dat er elk moment een vreemdeling kan binnen komen (eigenlijk was het moeilijk om dat te beseffen na zo'n lange periode constant in dorms) Ik ben dan iets gaan eten in een Koreaans restaurant en achteraf nog eens langs het strand gaan lopen. Het strand was goed verlicht... zou dat iets met de buren te maken hebben? ;-)

De volgende morgen (maandag, want wilde het weekend vermijden voor een bezoek aan het nationaal park, wegens de drukte) moest ik snel een bankautomaat zien te vinden, want ik had nog maar een paar 1000 won in mijn broekzak zitten, of met andere woorden, twee keer niets :-)) Eerst ging ik in een Familymart convenience store, omdat ik zo geld afgehaald had in Seoel, maar de limiet was belachelijk laag ingesteld op 100000 won en ik had echt geen zin om dan 5 euro of zo kosten te betalen op 60 euro... Dus begon ik de banken en de andere familymarten af te schuimen... In een bepaalde bank verwijsden ze me met een plannetje door naar twee andere banken, een op 1.5km en een andere op 2.5km, waar er normaal gezien een global ATM moest zijn. In de eerste bank probeerde ik geld af te halen, maar dat lukte niet. Dus ging ik dan naar de volgende optie en liet ik mijn grote rugzak achter en probeerde ik tal van andere banken en familymarts zonder resultaat. De tweede bank van het plannetje had zogezegd een global ATM, het stond zelfs aangeduid met een grote sticker, maar in de praktijk was die niet geprogrammeerd voor buitenlandse kaarten. Toen ik uiteindelijk helemaal teleurgesteld mijn rugzak terug ging oppikken, vroeg er iemand "Can I help you?" en blijkbaar was er toch een werkende automaat daar! Ik had er gewoon naast gekeken, wat achteraf gezien volkomen normaal was: er stonden zes automaten op een rij, schijnbaar identiek vanop afstand, maar waarbij een automaat een stickertje had met de logos van visa en zo. Tprobleem was dat toen ik er de eerste keer stond, er zes koreanen op een rij bezig waren geld af te halen, zodat dat stickertje heel slecht te zien was. Als dan ook nog eens de frames van al die geldautomaten hetzelfde zijn en de goede atm zich niet op de eerste of de zesde, maar zich op de doordeweekse tweede plaats van rechts te beginnen bevindt... Tja, zoek dan maar de zeven verschillen!!! Maar ok, eind goed al goed... en achteraf gezien heb ik wel de indruk dat Sokcho een van de slechtst voorziene plaatsen op dat gebied is. Dus uiteindelijk kon ik dezelfde dag de bus nog nemen naar Seorokdong, gelegen in het oosten van het Seoroksan Nationaal Park. Ik wilde verblijven in het jeugdhostel, omdat het volgens Lonely Planet de beste deal was en ik op die manier ook nog meer kans had om andere reizigers te ontmoeten. Maar ik was op de bus blijven zitten tot aan de ingang van het park en het jeugdhostel bleek drie km terug te zijn en aangezien ik al mijn bagage bij me had, besloot ik maar naar het jeugdhostel te gaan en het was al rond twee uur in de namiddag, dus besloot ik mijn bezoek van het park maar tot de volgende dag uit te stellen... Er was wel niet te veel goedkope accomodatie in de buurt en het jeugdhostel kostte 30000 won per nacht voor een dormitory. Maar de "dormitory" bleek een grote kamer met keuken en aparte badkamer te zijn met slechts twee bedden. De eerste nacht dat ik er verbleef deelde ik de kamer met een kerel van Singapore en de tweede nacht had ik het voor mij alleen. Dus ik heb er redelijk goed geslapen. De eerste avond zat ik aan de computer in het hostel, toen Carmen en Albert, een Spaans koppel dat in Mallorca woont en dat daar ook verbleef, me vroegen of ik nergens een bankautomaat wist zijn. Ze hadden al twee dagen uitgekeken voor een bankautomaat, maar die nergens gevonden en hun geld was veel rapper opgeraakt dan ze hadden ingecalculeerd omdat ze hadden gehoopt met visa te betalen voor de overnachtingen, maar geen enkele plaats waar ze tot nu toe verbleven hadden accepteerde betaling met kredietkaart. Ze hadden een auto gehuurd en moesten twee dagen later naar Seoel om terug naar Spanje te vliegen en hadden van de wanhoop al met de gedachte gespeeld dat ze de wagen het laatste eind gingen mogen duwen, omdat de benzine ging oprapen. Ook hadden ze appels gekocht en waren ze erop voorbereid om twee dagen te overleven op appels ;-) Dus ze waren enorm content toen ik hen naar Sokcho naar de fameuze geldautomaat kon leiden en we hebben dan samen iets gegeten in hetzelfde restaurant als waar ik die namiddag geluncht had en ze hebben me toen getrakteerd en wat appels gegeven. Op de terugweg naar het hostel was Albert ergens verkeerd afgeslagen en toen hij wilde keren op dat weggetje merkten we dat er een paar oranje kegels stonden, dus Carmen stapte uit om er eentje weg te halen. Die kegel plakte wel een beetje onderaan... Die avond hebben we ongewild onze bandafdruk achtergelaten in het verse beton ;-) Dat was toch even hillarisch... De volgende dag hebben we dan om 9u afgesproken in de hall van het hostel om samen te gaan wandelen in het park...

Dinsdag om 9u stond ik dan paraat (om te gaan wandelen ;-p) Ik had mijn gsm als alarmklok gezet. Het enige ambetante om mijn gsm op te laden is dat ik een reislader voor Nokia gekocht heb in Rusland voor een appel en een ei, maar dat hij ook maar een appel en een ei waard is ;-) Tis te zeggen, tov de gewone lader heeft hij het voordeel dat hij ook op 110V werkt, maar ik moet mij gsm ergens tussen klemmen bij het opladen zodat de pin diep in het contact drukt, want anders laadt hij niet op... Dat is toch wat ambetant... Enfin, we gingen eerst nog wat voedsel inslaan vooraleer te gaan wandelen en gingen hiervoor inkopen doen in de lokale 24uur open supermarkt ehum... Bleek dat ze voornamelijk eten hadden om klaar te maken, gedroogd eten of koeken en dergelijke. Dus geen sandwiches, geen rijst met iets in of niets. Dus kochten we maar wat koeken en noten en zo bij gebrek aan beter... Carmen en Albert hadden gedacht om een lus te doen in het park van zo'n 25km, maar in de praktijk was dat totaal onmogelijk, zeker op het uur dat we begonnen zijn en rekening houdend met het feit dat we eerst 3km moesten wandelen naar de ingang van het park. Uiteindelijk zijn we in de richting van Seoroksan berg gewandeld tot een mooi uitkijkpunt en dan teruggekeerd. Het was een mooie wandeling en de verschillende kleuren van de lente (gele, groene en rode bladeren) was een streling voor het oog. Het enige jammere was dat het mistig was, dus de vergezichten waren minder goed en de herfstkleuren vanop afstand waren te uitgezwakt door de mist om er echt sublieme kiekjes van op de gevoelige SD kaart te leggen... Er was ook wel heel veel volk omdat het hiking seizoen in Korea nu begonnen is en hiking hier immens populair is (zoals ik voordien al zei, zijn ze allemaal goed uitgedost met wandelschoenen, wandelkledij en wandelstokken, al dan niet met bekende merken zoals "The North Face" kledij of "Leki" wandelstokken of met Koreaanse versies hiervan zoals "The Red Face" of "The Huge Mountain". Dit laatste merk dat ik op de sweater van een oud kranig vrouwtje zag, had exact hetzelfde logo als "The North Face" maar een andere naam. "The North Face" verwijst naar de noorderlijke zijde van de bergen, die op het noorderlijke halfrond over het algemeen de moeilijkste zijde is om de berg (bvb. de Mount Everest) te beklimmen omdat het kouder is. Zou "The Red Face" verwijzen naar het rode gezicht dat je krijgt van al die inspanning als je uitgeput "The Huge Mountain" boven raakt?). Al bij al viel het uiteindelijk nog mee van het volk en omdat ik met anderen op stap was, stoorde het ook minder. Het was leuk om nog eens de dag in het gezelschap van anderen te spenderen en we hebben veel gebabbeld, in het Spaans. 's Avonds zijn we dan naar een publiek bad geweest. Ik had hen gezegd dat ze toch zeker op zijn minst een keer een publiek bad moesten proberen om te kunnen zeggen dat ze Korea bezocht hebben en het was ook een ideale manier om de spieren wat te relaxen na een dagje wandelen. Het was wel jammer dat er maar twee verschillende baden en een koud bad waren en geen enkel buitenbad, maar toch was het vrij aangenaam. Nadien zijn we dan terug naar Sokcho gereden en hebben we in dezelfde plaats gegeten als de dag voordien. Voor mij was het dus al de derde keer en de dag nadien zou ik er voor de vierde keer komen eten (en kreeg ik een extra grote portie :-)). De vrouw die ons eten gaf was echt super vriendelijk. De vriendelijkste bediening die ik al gehad heb in Korea en dat ik me nu op het moment herinner en ook het eten was vrij lekker (en je kreeg er acht of negen nevenschoteltjes), dus we wilden er terug gaan. Ik hield er vooral van de bulgogi (smakelijke Koreaanse rundsvleesreepjes) en de octopus in pikante rode saus was ook vrij lekker... Op de weg naar het hostel gingen we ons souvenir voor de lokale bevolking nog eens bewonderen en dan namen we afscheid en wisselden we emailadressen uit.

Woensdag liet ik mijn grote rugzak achter in het hostel (want ging 's avonds ergens anders naartoe) en ging ik alleen op stap in het natuurpark. Ik wilde de wandeling doen naar een grot, een zijpad waar we de dag voordien niet meer aan toe geraakt zijn. Uiteindelijk was dat niet zo speciaal. Het zicht vanuit de grot naar buiten moet bij helder weer wel een mooi plaatje kunnen opleveren, maar die dag was dat dus niet het geval. In de grot woonde er een boedhistische non (wat een mens er niet allemaal voor over moet hebben om verlichting te bereiken...) Op de weg naar de grot hoog in de rotsen, waar een buddhistische non woonde, was ik aan het babbelen geraakt met een Koreaanse oudere man die nog een tijdje in Amerika gewoond had en me heel veel vragen stelde en hij trakteerde me op een speciaal drankje in de grot. Het was een soort bruin drankje met min of meer het uitzicht van dikke chocomelk maar met een speciale smaak, gemaakt door een soort wortels te laten trekken in water. Naar het schijnt zou het goed voor de maag zijn, dus misschien is het goed na een zwaar nachtje uit in Korea... Hier in Korea is de typische sterke drank Soju, een soort van transparante sterkedrank gemaakt van rijst. Ik heb het wel al geprobeerd, maar vind het eerlijk gezegd niet veel soeps. Het ligt direct op je maag en stijgt ook meteen naar je hoofd. Geef mij maar bier of zelfs vodka... Eigenlijk hou ik niet van sterkedrank op basis van rijst in het algemeen, dus ook niet van Japanse sake. Enfin, ik ben dan alleen weer verder op pad gegaan, vanaf de grot weer eerst een beetje naar beneden en dan constant naar boven tot op de bergflank. Maar aangezien het mistig weer was en het dan ook nog eens begon te regenen ben ik maar terug gekeerd, want veel ging ik verder toch niet meer te zien krijgen dat echt de moeite waard was. Ik ben dan terug gegaan naar de ingang van het park en vanaf daar nog een ander pad opgegaan, dat leidde naar een rotsblok waar half Zuid-Korea naar het schijnt al voor de foto geposeerd heeft. Op weg ernaartoe was er ook nog een mooi tempelcomplex te bewonderen, opnieuw met het prachtige kleurrijk beschilderde houtwerk dat zo typisch is voor alle Koreaanse religieuze gebouwen. Na een half uurtje zigzaggen tussen de schoolkinderen kwam ik uiteindelijk bij die befaamde rotsblok aan. Naar het schijnt kun je de rots met een vijftal personen een beetje doen kantelen, tenzij je superman bent natuurlijk ;-) Aangezien ik mijn rode cape en mijn blauwe piama in Belgie vergeten ben, is het me helaas niet gelukt :-(( Toch kon ik het niet laten om er ook eens bij te poseren... Toen ik terug in de jeugdherberg aankwam, stonden er drie bussen op de parking en toen ik mijn rugzak kwam ophalen, was de inkomhall volkomen ingepalmd door de inhoud hiervan, tis te zeggen, een hele troep schoolkinderen waarvoor ik de attractie van de dag was. Ik nam de bus terug naar Sokcho of beter gezegd twee bussen, want was te vroeg afgestapt (soms ben ik ook wel eens te snel) en dan nam ik een taxi van het ene busstation naar het andere (twas veraf en het regende hard en de taxi's zijn vrij goedkoop hier) waar ik een nachtbus wilde nemen naar Gyeongju en zo al reizend een nacht accomodatie wilde uitsparen. Oorspronkelijk had ik eigenlijk een dag langer willen blijven, in het dorpje in het zuiden van het park, om vandaaruit het hoogste punt van het park te beklimmen, maar het ging waarschijnlijk regenen en zag het niet zitten om er nog twee volle dagen te verblijven. Het enige ambetante van die nachtbus was dat er geen directe nachtbus naar Gyeongju was, maar dat ik eerst naar Pohang moest en dat de reistijd eigenlijk te kort was om veel te kunnen slapen (het was maar vijf uur rijden) en ik op een raar uur in Pohang ging aankomen. Dus ik nam de laatste bus om 23u10 om zo laat mogelijk in Pohang aan te komen en spendeerde nog een tijdje in een internetcaffee totdat mijn bus vertrok.

Donderdag om 4u10 's morgens kwam ik dus in Pohang aan. Aangezien er op dat moment nog geen bussen naar Gyongju gingen vertrekken, dacht ik van nog een beetje verder te dutten op de stoelen van het busstation. Ik legde me dus gespreid over drie stoelen. Echt in slaap vallen lukte niet meteen. Twas vrij koud, dus besloot ik maar mijn jas ook aan te doen, maar mijn hoop om verder te slapen verdween als sneeuw voor de zon wanneer er een onnozelaar op een stoeltje net voor mij ging zitten, om mij lachend aan te staren en alle soorten geluidjes te maken om toch maar een beetje aandacht te krijgen, net zoals een klein kind. De Koreanen die lagen te slapen liet hij met rust... Toen hij genoeg op mijn zenuwen gewerkt had, ben ik maar weg gegaan. Ik was echt op mijn tenen getrapt. Wat wil je: een mens probeert rustig een dutje te doen en dan zit er een onnozelaar in je gezicht te lachen en je proberen wakker te houden. Die ambetanterik zal waarschijnlijk een dronken Koreaan geweest zijn, die wachtte op de eerste bus... Omdat ik dacht dat de eerste trein naar Gyongju sneller ging vertrekken dan de eerste bus en de informatiepanelen in de busterminal enkel in het Koreaans opgesteld waren, besloot ik maar om 5u10 om naar het treinstation te wandelen. Maar het was toch verder dan ik ingecalculeerd had, toch meer dan 3km. Het verbaasde me tijdens die wandeling dat er hier en daar nog familiale restaurantjes open waren! Toen ik in het treinstation aankwam, bleek echter dat er maar twee treinen per dag dat traject deden: een om 5u30 en een in de namiddag. In Japan zou dit onvoorstelbaar zijn... Ik besloot dan maar om terug naar het busstation te gaan om de bus te nemen... weeral wandelen met de zware rugzak, na de vorige dag de hele dag in het natuurpark gespendeerd te hebben, al wandelend... goed voor de uithouding! In het busstation zag ik die ambetanterik opnieuw, een busticket kopen, maar ik negeerde hem gewoon en kocht mijn eigen busticket. Om 7u30 zat ik uiteindelijk op de bus. Er reden dagelijks heel veel bussen. Ik denk dat de bus in Korea veel populairder is dan de trein en dat de bussen een veel regelmatiger service aanbieden dan de treinen, terwijl je in Japan mss meer treinen maar dan minder bussen hebt... Enfin, rond 8u was ik in Gyeongju! En ik had een nachtje accomodatie uitgespaard ;-)

Gyeongju: Gyeongju was de hoofdstad van de Shilla dynastie, een koninkrijk dat gedurende ongeveer duizend jaar bestaan heeft vanaf de eeuw voor Christus. Tot in de 7e eeuw na Christus, als ik me goed herinner, waren er drie koninkrijken in het huidige Korea - Shilla, Baekje en Gorykeo (van een splitsing tussen noord en zuid was toen nog geen sprake uiteraard) - en toen veroverde Shilla dynastie de andere koninkrijken en was Korea voor ongeveer driehonderd jaar verenigd onder het Shilla koninkrijk... Enfin, eens aangekomen in Gyeongju, moest ik dus op zoek naar een plaats om te overnachten. In Lonely Planet stond een soort traditioneel Koreaans guesthouse in vermeld, maar er stond bij dat je soms op voorhand moest reserveren, dus ging ik op zoek naar dat. Als ik diezelfde nacht er niet kon blijven, dan kon ik eventueel reserveren voor twee dagen later, want ik ging er toch een paar dagen blijven en wilde wel eens de kans grijpen om in een traditionele setting te logeren. De guesthouse heette Sarangchae (wat Koreaans is voor "mannenkwartier": vrouwen en mannen sliepen traditioneel gescheiden als ik het goed begrepen heb, vanwege het confucianistische gedachtengoed (de koning en koningin tijdens Joseon dynastie sliepen in een aparte kamer in het Chandeokgung paleis in Seoul en als ze hun huiswerk moesten maken, was er een soort gang die de twee kamers met elkaar verbond, zo vertelde de gids tijdens de rondleiding door dat paleis). Angchae is dan het vrouwenkwartier. In een guesthouse was er normaal enkel een Sarangchae, want enkel mannen reisden in die tijd en vrouwen bleven in huis.) Enfin, ik ging ernaar op zoek met het plannetje van Lonely Planet, maar vond het niet. Toen ik het vroeg aan een man in een restaurant, wilde hij me de andere kant van de straat opsturen, op een totaal andere plaats. Ik dacht dat hij me gewoon verkeerd begrepen had of het niet wist en keek nog eens verder rond en vroeg het aan een oud vrouwtje en ze deed teken dat het niet meer bestond (door de wijsvingers van beide handen over elkaar te kruisen in een X, hetgeen "nee" of "gesloten" of "geen toegang" betekent in Japan en Korea). Enfin, ik ging dus op zoek naar een andere optie, Hanjin hostel, en die plaats vond ik al heel snel. Het was 15000 won per nacht voor een slaapzaal, maar het waren geen stapelbedden, maar kamers met drie matrassen op de vloer, met veel ruimte tussen voor bagage, dus ik dacht dat ik wel goed ging kunnen slapen. Ik kwam daar aan rond 9u en had de kamer op dat moment voor mij alleen en mocht er al direct gebruik van maken (in tegenstelling tot de meeste plaatsen waar check-in pas na de middag is), wat echt wel heel praktisch was, want ik was doodmoe. Ik nam dus een douche en ging rond 9u30 slapen. De matras was echt wel comfortabel en ik sliep een viertal uur. Ze hadden ook een handig stadsplannetje en regioplannetje met de bezienswaardigheden op twee zijden van een A4 en ik besloot nog van mijn dag te profiteren. Ik ging naar de Anjabi Pond, een vijver aangelegd om de unificatie van de drie koninkrijken te vieren. Het was weekdag en het was vol met schoolkinderen, misschien wel meer dan duizend. Ik was de enige westerling daartussen op dat moment en constant zeiden ze "hello" en "hi" en als ik het niet hoorde of eens niet antwoordde, dan herhaalden ze het nog maar een paar keer op een hoger volume ;-) Ja, Koreaanse schoolkinderen lijken me wel spontaner op dat gebied dan Japanse schoolkinderen. Wat wilder en speelser en niet verlegen... Toen ik even later naar het museum vlakbij ging, was het opnieuw hetzelfde liedje: zonder ophouden werd ik bestookt met "hello" en "hi" en verwacht om te antwoorden. Ik dacht bij mezelf: hoe is het mogelijk? Ik ben hier nog maar pas en iedereen kent mij al ;-) Maar uiteindelijk heb ik veel geduld hiermee en probeer ik zoveel mogelijk "hello" terug te zeggen, want ik begrijp die kinderen wel. Vanuit hun standpunt ben ik immers een soort exotische attractie, zeker als ze vanuit meer landelijke gebieden naar daar op scholreis komen. Als het niet te extreem is, vind ik het trouwens leuk als mensen naar me glimlachen en "hello" zeggen. En wat kinderen betreft, we zijn het allemaal immers ooit ook eens geweest en het is dikwijls juist leuk om te zien hoe spontaan kinderen zijn. Die Aziatische kindjes zijn trouwens meestal ook zo schattig... Naar het schijnt vinden de Aziaten dan onze westerse kindjes juist heel schattig om zien. Niettemin, toen ik een andere volwassen vrouwelijke toeriste in het museum foto's zag trekken, een Chinese naar het bleek, begon ik haar aan te spreken om van de kinderen te ontsnappen ;-) Toen zeiden ze ook nog altijd "hello" maar ik lette er veel minder op omdat ik in gesprek was en ze drongen ook minder aan... Die Chinese kwam ik dan later in mijn hostel tegen, maar heb er eigenlijk verder niet veel mee gebabbeld.

Vrijdag ging ik wandelen rond Namsan berg vlakbij Gyeongju, een hike die volgens Lonely Planet een uur of acht in beslag neemt, maar dat was ferm overdreven. Op veel plekken rond die berg waren er in de rotsen gekerfde buddhabeelden en sommige pagoda's en religieuze gebouwen. Het was een mooie wandeling met goede zichten en mooie rotskervingen, al heb ik er wel een klein stukje van gemist door de minder goede bewegwijzering. Het was vooral leuk dat de mensen zo enorm vriendelijk waren, eigenlijk meer dan nodig was. Ik heb van drie verschillende mensen een mandarijn gekregen, van drie anderen een kopje koffie, van nog anderen wat snoepjes en dan waren er een paar vrouwen die me uitnodigden om bij hen samen te picknicken. In het begin probeerde ik vol te houden om nee te zeggen als ze me iets wilden aanbieden en zei ik dat ik zelf mijn eten meehad, maar ze bleven maar aandringen en vanaf dan besloot ik om gewoon alles aan te nemen en iedereen heel vriendelijk te bedanken. Toen ik picknickte samen met die andere mensen en mijn eigen eten uithaalde, moest ik het onmiddellijk terug wegsteken. Iedereen was gewoon zo vriendelijk! Het leuke in Korea is ook dat je geen argwaan moet hebben als mensen vriendelijk tegen je zijn, zoals in sommige andere landen waar velen gewoon op je geld uit zijn als je een toerist bent en je moet oppassen voor listen. Dat is het voordeel van een niet zo toeristisch land... Bij de laatste bezienswaardigheid van de wandeling op de berg, Chilbulam Maae Seokbul of het hermitage van de zeven buddha's, een combinatie van drie in een rotswand gekerfde beelden en een steen met vier wanden met in elke wand een beeld gekerfd, kwam ik een Koreaanse man en een vrouw tegen die echter geen koppel waren, maar samen voor een weekend reisden en ik sprak wat met de vrouw die Engels kon. Er leefde ook een vrouw en haar moeder in het tempelgebouw er vlakbij. De vrouw vertelde dat ze voor drie maanden de non vervingen die daar normaal leefde, omdat ze geopereerd moest worden aan de knie. De mensen brachten dan dikwijls wat te eten voor hen. Ik zette mijn hike verder, maar in neerwaartse richting, de (meer) bewoonde wereld tegemoet. Normaal gezien moest er een busstop zijn als ik de weg bereikte, maar ik heb daar niet op gelet, dus wandelde ik maar verder, in de richting van Gyeongju. Op sommige toeristische informatiepanelen stond nog een buddhabeeld vermeld, op de Borisa site, op een zijsprongetje van de baan die ik moest volgen en ik wilde er nog naartoe gaan juist voor het donker werd. Het was namelijk bijna zes uur... Na een paar keer in mijn beste body language de weg gevraagd te hebben, bereikte ik de plek van verlichting in het half donker, maar met mijn flask kon ik nog een paar redelijke kiekjes schieten ;-) Net op het moment dat ik wegging om verder te wandelen, kwam ik de man en vrouw van juist ervoren weer tegen! Dus...liften!!! (In plaats van in het donker op zoek te gaan naar de bus of nog eens vijf km te wandelen :-p ) Toen ze me dan ook nog eens vertelden dat ze in Sarangchae verbleven, in de traditionele Koreaanse guesthouse waarnaar ik eerder tevergeefs op zoek was geweest, besefte ik dat het misschien mijn lucky day was ;-) Uiteindelijk brachten ze me daarheen en reserveerde ik een kamer voor de volgende nacht (het zou kunnen dat ik geluk had gehad dat iemand geannulleerd had). De plaats had echt veel charme en de eigenaars waren heel vriendelijk en geen geldstekkers. Voor 20000 won had ik mijn eigen kamer, dezelfde prijs als een eigen kamer in Hanjin hostel kostte, maar het internet was gratis en er was een gratis ontbijt met toast, jam en je kon zoveel eieren bakken als je wilde (of als je tegen kunt)... Ook heb ik twee keer ontbeten en slechts een nacht er verbleven: ik mocht namelijk al ontbijten toen ik er de volgende morgen mijn bagage ging brengen.

Wat ik goed had gevonden in Hanjin hostel, was het slaapcomfort van de matrassen, het plannetje dat je kreeg met de bezienswaardigheden en dat het een goeie plaats was om andere mensen te ontmoeten, maar wat me erg gestoord had daar, was dat er een briefje naast de computer hing dat je 1000 won per 20 minuten in een potje moest steken als je de computer gebruikte, wat ruim het dubbele is van wat je in een internetcafe betaalt. In bijna alle hostels is internet gratis en ik ben van het principe dat als je dan geld betaalt om er te verblijven, dat het internet gratis moet zijn. Enfin, toch zeker in een land als Korea, waar internet zo wijd verspreid is dat er dikwijls gratis internet in toerisme-info kiosken of sommige andere publieke plaatsen is. Als ze er dan in een jeugdhostel geld voor vragen, vind ik dat pure geldstekkerij en weiger ik uit principe dan ook om er een enkele won voor te betalen. Desalniettemin heb ik er toch een paar keer internet gebruikt en de eerste avond lag er al 1000 won van iemand anders in het potje en toen de man van het hostel naar boven kwam, maakte hij het potje (met amper 1000 won in haha) leeg voor mijn neus, een indirecte manier om te zeggen dat het niet gratis was en een geste die me nog minder zin gaf om ervoor te betalen! De tweede avond deed hij net hetzelfde toen er iemand anders het internet gebruikte... Om je kleren te wassen in de machine, vroegen ze 4000 won (in veel hostels in Korea is het gratis), nog zoiets dat ik van het goeie te veel vond ;-) Dus heb ik maar het papiertje in de douche, zeggende dat je je kleren in de wasmachine en niet in de douche moest wassen, genegeerd en mijn kleren roken opnieuw fris als nooit tevoren (met licht witte zeep aroma). (Terwijl ik dit schrijf, realiseer ik opeens dat mijn reparatie op grootvaders wijze, van de scheur achteraan mijn broek, het al een tweetal maanden prima uithoudt! Ik zal maar hout vasthouden zeker... lol )

Zaterdagmorgen bleef ik nog een beetje langer liggen en toen ik op zoek ging naar de nieuwe guesthouse met mijn rugzak, liep ik nog een paar keer verloren, ondanks de overuitvoerige uitleg van de dame de vorige avond :-( . Ik was natuurlijk weer overmoedig geweest en had gedacht om mijn orientatiegevoel te trainen door een alternatieve weg te nemen... Na het ontbijt (of beter gezegd: lunch), ging ik dan op zoek naar de bus om naar Bulguksa te gaan. Bulguksa bleek een heel toeristisch tempelcomplex te zijn. Het was op zich wel groot en mooi, maar er was veel te veel volk. De entree was 4000 won, wat naar Koreaanse normen niet echt goedkoop is, maar toch nog altijd weinig geld was. Veel tempels zijn eigenlijk gratis te bezichtigen en op sommige plaatsen is de ingang tijdelijk gratis gemaakt, zoals bvb. in het museum dat ik donderdag bezocht had. Dat vind ik wel sympathiek dat ze dingen gratis maken. Het Bulguksa tempelcomplex stelde mij persoonlijk een beetje teleur: het hele complex, behalve een aantal pagodes, is een reconstructie van het originele, van amper een dertigtal jaar oud (wat op zich een vrij courante situatie is bij Aziatische tempels), maar dan vind ik wel dat ze af en toe een nieuw lakje verf mogen aanbrengen. De mooie schilderingen op de tempelgebouwen waren helaas grotendeels vervaagd (een situatie die in Europa de standaard is, omdat ze alles in originele staat willen bewaren, maar dan is het ook geen reconstructie), waardoor ik het niet echt de moeite vond om veel foto's te trekken. Over het algemeen echter vind ik de kleurrijke schilderingen die je aantreft onderaan de daken van de Koreaanse tempels heel mooi en heb ik er al veel foto's van getrokken. Een typische constante is ook de groene basiskleur: dat is de kleur voor religieuze gebouwen. In het tempelcomplex waren er twee originele stenen pagoda's maar de mooiste stond in de stellingen en kon ik helaas niet echt bewonderen :-( Ter info: in China waren de pagodes van baksteen gemaakt, in Japan van hout en in Korea uit massieve steen (voordien waren er ook pagodes in hout in Korea, maar dat kon afbranden, dus schakelden ze over naar steen). Toen ik de tempel verliet, kwam ik een Koreaanse van Seoul tegen, Rim, en ze ging ook vanaf daar verder wandelen naar de andere bezienswaardigheid, Seokguram. De weg was ongeveer 45 minuten bergop wandelen en ze stelde voor om samen te gaan en het was aangenaam, want ze kon goed Engels en we hebben veel gebabbeld. De Seokguram grot bevatte een aantal Buddha's uit steen gekerfd. Alles was achter glas (om de beelden te beschermen wegens de vochtigheid door het grote bezoekersaantal) en het was donker, dus heb ik maar geen foto's getrokken. Het belangrijkste beeld had origineel een diamant op het voorhoofd, boven de neus, maar dat was gestolen door de Japanners tijdens de oorlog. Ik heb geen idee wat voor steen er nu op de plaats zat... Toen we het complex verlieten, moesten we nog wat wachten op de bus en ook daar zaten er weer Koreaanse oude vrouwtjes alle soorten voedsel te verkopen. Ik heb eens een gefrituurde sprinkhaan geproefd, maar vond het toch niet zo speciaal lekker. Op de bus hebben we wat verder gepraat en heb ik weer een aantal interessante weetjes bij. Zo schijnt Korea befaamd te zijn voor de plastische chirurgie en komen veel vrouwen van Azie speciaal naar Korea voor plastische chirurgie. Veel meisjes hier en in Japan laten hun neus of hun ogen veranderen om er meer Westers uit te zien. Soms zie je dan ook een vrouw op straat met een wit lapje voor het ene oog en waarschijnlijk heeft dat dan daarmee te maken (een masker dragen ze hier ook soms voor hun gezicht, maar dat is om anderen niet te besmetten als ze een verkoudheid hebben, net als in Japan, maar toch heb ik gemerkt dat hier niet iedereen zich aan die regel houdt)... Rim vertelde me dat ongeveer dertig procent van Koreaanse vrouwen iets zou hebben laten veranderen aan hun uiterlijk! Dat vind ik persoonlijk een heel hoog percentage als dat waar is en ik vind het een beetje zielig voor hen dat ze zo wanhopig zijn om meer op ons te lijken. Ze verteld me ook dat ze hier in Azie een andere manier gebruiken om hun leeftijd te tellen (en dat vind ik nu pas na drie maanden uit!!!): hier worden ze geboren en zijn ze meteen 1 jaar oud, terwijl wij 0 jaar oud zijn vanaf de geboorte. Als je er dieper over nadenkt, zouden we eigenlijk ongeveer negen maanden oud moeten zijn bij de geboorte ;-) Ook vroeg ik haar nog eens ter bevestiging of abortus hier de meest gangbare vorm van "anticonceptie" was, wat ik van veel andere reizigers al gehoord had en dat bleek dus waar te zijn... Ik denk dat dat in Japan trouwens nog straffer is, daar hebben ze het hoogste percentage van abortus ter wereld naar het schijnt. In Europa is zoiets toch ondenkbaar... Wat ik ook wel gehoord heb van Korea is dat het aidspercentage hier enorm laag is, omdat ze over het algemeen vrij trouw zijn en vrij serieus zijn over relaties. Velen beginnen vroeg aan een relatie en blijven dan de rest van hun leven samen, naar het schijnt. Terug in Gyeongju, namen we afscheid en wisselden we emails uit, want Rim nam een bus naar Seoel. Ik ging dan op zoek naar een plaats om te eten en ik wilde vis, dus sprak ik wat mensen op straat aan en ze vertelden me een naam in het Koreaans van een gerecht en toen schuimde ik een aantal restaurantjes af op zoek naar een plaats waar ze dat serveerden. Het was een soort stoofpotje met een paar stukken vis in, maar eigenlijk niet zo speciaal. Wat ik wel erg lekker vind hier in Korea, is een gefrituurde snack die ze op straat verkopen, van deeg en opgevuld met zoete rode bonen, in de vorm van een visje.

De volgende dag, zondag, sliep ik wat langer uit en profiteerde ik opnieuw van het ontbijt. Deze keer at ik drie lekkere eieren njamnjam. Mijn bagage liet ik nog even achter in het hostel, want ik zou 's avonds een bus nemen naar Seoul om te gaan kijken hoe het zat met mijn chinees visum en het op te pikken als het in orde was. Ik wilde nog het park met al de graftomben bezoeken en deed dat dus ook. In een van die tomben kon je dan naar binnen, maar zoveel was daar niet aan te zien. Ik trok wat foto's ook van mensen in het park bezig met typische zaken, wat ik eigenlijk wat vaker zou moeten doen, want dat zijn dikwijls wel interessante foto's. Ik ging ook een bezoekje brengen aan het oudste astronomische laboratorium van Azie, een soort ronde toren van stenen gemaakt met een gat in het midden en een vierkant dak. Volgens het oude gedachtengoed hier was de hemel rond en de aarde vierkant en plat. Het aantal stenen dat gebruikt werd, was exact 366, het aantal dagen van een jaar en het aantal lagen van stenen was precies het aantal dagen van een maand en zo waren er nog een aantal dingen die een nummer hadden met een betekenis. Ook was het laboratorium niet ergens hoog op een berg geplaatst, maar ergens dichtbij de koninklijke verblijfplaats, zodat de weervoorspellingen en dergelijke snel gerapporteerd konden worden aan de koning. Daarna wandelde ik nog een beetje in dat park en ik ging nog eens kijken naar een oude ondergrondse opslagplaats, gebouwd voor de opslag van ijsblokken. Daarna ging ik terug naar het hostel om mijn bagage op te pikken en toen nam ik de goedkoopste bus terug naar Seoul, voor slechts 18600 won, waar ik na aankomst de metro nam naar Anguk om dan terug in Beewon guesthouse te verblijven.